Welkom bij de eerste blog in mijn serie voor de fantastische Runr-community.
Ik ben geen fan van lange, saaie introducties, dus ik begin met een paar feitjes over mezelf om mezelf voor te stellen...
Ik hou van hardlopen. Heel veel zelfs.
Ik woon in Yorkshire. Het is er erg heuvelachtig.
Ik ben politieagent. Ik werk lange uren en in ploegendiensten van 24 uur per dag, 7 dagen per week.
Ik heb scoliose.
Ik ben dol op Las Vegas. Niets bijzonders, ik zeg het gewoon even.
Ik begon met hardlopen in 2008. Dat viel samen met mijn toetreding tot de politie. Als kind was ik te zwaar en lui, maar toen ik eenmaal begon met hardlopen en meedeed aan wedstrijden, ontdekte ik al snel dat ik er best goed in was. Het duurde niet lang voordat ik besefte dat hardlopen mijn 'uitvlucht' was geworden. In mijn werk krijg ik te maken met vreselijke situaties, en het werd duidelijk dat ik hardlopen gebruikte om daarmee om te gaan. Soms neem je je werk gewoon mee naar huis, en het is me vaak overkomen dat ik na een dienst huilend thuiskwam vanwege wat ik had meegemaakt. Daarom stel ik mezelf steeds nieuwe hardloopdoelen, en als het me te veel wordt, focus ik me op die doelen om mijn gedachten te verzetten.
Mijn ultieme hardloopdoel was het lopen van een marathon. Ik begon met 5 en 10 kilometer, maar al snel merkte ik dat er iets niet klopte. Naarmate de afstanden toenamen, kreeg ik vreselijke rugpijn. Pijn zoals ik nog nooit had ervaren. Geen enkel medicijn kon de pijn verlichten, het was gewoon een kwestie van uitzitten. Als de pijn opkwam, lag ik urenlang op de grond te wachten tot het overging. Maar het was altijd zo wisselvallig. Ik dacht dat het kwam doordat ik geen 'echte' hardloper was en dat ik rende zoals Phoebe uit Friends. Dus, net als veel andere hardlopers (en geef het maar toe, jij hebt het ook gedaan), negeerde ik het, in de hoop dat het vanzelf over zou gaan.
In 2012 werd ik ziek. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht waar scans en röntgenfoto's werden gemaakt. Het bleek dat ik kinkhoest had. Nee, het was niet de Victoriaanse tijd, het was 2012, zeg nou zelf… Maar mijn röntgenfoto's lieten iets anders zien… Mijn ruggengraat was niet zoals het hoort. Ik had scoliose. Ik kon het woord niet eens uitspreken, laat staan dat ik wist wat het betekende. Ik hoorde alleen de woorden "U zult moeten stoppen met hardlopen" en verder niets. Dus ik verliet de praktijk zonder ook maar iets over deze aandoening te weten.
Weet je nog dat ik in de inleiding terloops vermeldde dat ik scoliose heb? Ik heb dat een paar jaar gedaan, omdat ik weigerde te accepteren dat er iets mis was.
Dus, wat is het dan, hoor ik u vragen? Simpel gezegd, mijn ruggengraat is krom. Ik heb lumbale scoliose, wat betekent dat het het onderste deel van mijn ruggengraat aantast. Het is vastgesteld dat ik ermee geboren ben, maar door mijn voorheen inactieve levensstijl is het onopgemerkt gebleven. Het zou zich uiteindelijk toch wel hebben gemanifesteerd en tegen die tijd zou het wellicht veel erger zijn geweest.
Natuurlijk ging ik gewoon door alsof er niets aan de hand was. Alleen was het niet normaal. Het was ondraaglijke pijn. Ik had op dat moment, om een of andere onbegrijpelijke, belachelijke reden, besloten dat ik een marathon onder de 4 uur zou proberen te lopen. Dit was Manchester 2015. Het ging helemaal mis en mijn rug begaf het bij kilometer 30. Ik heb de laatste 11 kilometer in absolute pijn gerend/gewandeld. Ik finishte in 4:13. Ik was boos, verdrietig, had pijn en ik was er helemaal klaar mee. Maar ik zou niet opgeven. Ik besloot terug te gaan naar de dokter in de hoop dat ik een meer begripvolle arts zou treffen. Het duurde maanden voordat ik de moed had verzameld om terug te gaan naar de praktijk. Het betekende dat ik eindelijk aan mezelf moest toegeven dat er iets mis was.
Maar dit was het moment waarop mijn leven voorgoed veranderde. Ik kwam in contact met een specialist. Ze heet Anne. Ze is een voormalig bergloopster, dus ze begrijpt me. We zijn helemaal vanaf het begin begonnen. Mijn hele houding werd aangepast. Ik kan je vertellen, het duurde even voordat ik hieraan gewend was, en daarna moest ik leren hardlopen in deze houding. Ik moet specifieke oefeningen doen en ga een paar keer per week naar de fysiotherapeut, afhankelijk van de pijn. Ik heb geleerd dat yoga en pilates ook helpen. Ik wil hier ook nog even aan toevoegen dat de specialistische hulp die ik krijg niet door de NHS wordt vergoed. Zij kunnen niet bepalen of oefeningen scoliose helpen of juist verergeren, dus totdat ze daarover een besluit hebben genomen, moet ik de specialistische hulp zelf betalen.
Ik zou graag willen zeggen dat alles nu rozengeur en maneschijn is, maar dat is het absoluut niet. Scoliosis heeft tot allerlei andere complicaties geleid, maar daar zal ik jullie niet mee vervelen. Ik heb nog steeds enorm veel pijn, soms gewoon door stil te staan of te lang te zitten, maar tijdens het hardlopen gebeurt het zelden meer. Het belangrijkste is dat ik ermee heb leren omgaan. Zelfs mijn schoenen zijn niet meer zoals ze waren voordat ik Anne ontmoette. Het zou makkelijk zijn geweest om alles op te geven; te stoppen met hardlopen, mijn baan op te zeggen en een uitkering aan te vragen, maar wie me kent, weet dat ik geen opgever ben. Begrijp me niet verkeerd, ik weet dat dit niet eeuwig zal duren en dat er een kans is dat ik in de toekomst een rugoperatie nodig heb. Maar zolang ik fit ben en er zin in heb, ga ik ermee door…
En het zal je vast plezier doen te horen dat mijn droom om onder de 4 uur te lopen is uitgekomen. Sterker nog, ik heb de marathon van York in oktober 2016 in 3:51 gelopen. Oh, en ik heb inmiddels al heel wat marathons gelopen, waaronder de marathon van Las Vegas. Natuurlijk heb ik mijn doel bijgesteld en train ik nu voor een marathon onder de 3:45…
Droom. Geloof. Bereik.
Als je Sams hardloopavontuur wilt volgen, zullen we binnenkort meer van haar blogs publiceren. Volg haar ook op Twitter en Instagram.
Twitter: @marathon_sam
Instagram: marathon_sam
Dankjewel Sam, echt inspirerend!
