Nu de marathon van Londen nog maar een paar dagen verwijderd is, maken mensen in het hele land zich klaar voor wat de meesten beschouwen als hun grootste fysieke prestatie.
Omdat ik in zowel 2010 als 2015 de marathon van Londen heb gelopen, weet ik wat er nodig is om jezelf in de best mogelijke conditie te krijgen om de tijd te behalen die je voor ogen hebt. Beide jaren heb ik de vier maanden voorafgaand aan de marathon 's avonds in de kou en het donker door de straten gerend. Je bouwt je kilometers langzaam op, voegt wat intervaltraining toe voor de afwisseling en je voelt je in relatief goede vorm.
Dan volgt de afbouwperiode, waarin het voelt alsof je achterover leunt en de dingen een beetje voor lief neemt. Maar dit is juist zo belangrijk vóór een grote wedstrijd. Je lichaam moet in de conditie zijn waarin je het hebt getraind om de komende wedstrijd aan te kunnen, en die paar weken zijn cruciaal om het rustig aan te doen.
In de laatste week beginnen de zenuwen toe te slaan. De London Marathon begint zoals gebruikelijk met het aftellen van het aantal dagen tot de start, wat als een constante herinnering op al je social media verschijnt! Je moet nadenken over het klaarmaken van je uitrusting: schoenen met een netjes bevestigde timingchip, een T-shirt met ruimte voor je startnummer zodat je naam erop leesbaar is, en een hardloopbroek en sokken die je al vaak hebt gedragen om schuren op de dag zelf te voorkomen. Dan leg je alles klaar en maak je een foto als bewijs dat je alles bij de hand hebt!
Ik ben dol op de Expo. Het ophalen van je startnummer aan het begin maakt het hele evenement zo tastbaar. Je krijgt je startpakket overhandigd en je weet dat er geen weg terug is. Vervolgens dwaal je de volgende paar uur langs de verschillende stands, waar van alles te vinden is, van de nieuwste hightech hardloopschoenen tot bedrijven die trailrunning in het buitenland organiseren. Even vergeet je wat je zondagochtend te wachten staat en voel je je als een kind in een snoepwinkel met zoveel hardloopspullen om te bewonderen.
Zaterdag draait alles om het binnenkrijgen van de juiste voeding, voldoende drinken om gehydrateerd te blijven en een goede nachtrust. Makkelijker gezegd dan gedaan!
Op de dag zelf is de sfeer elektriserend. Tijdens je reis naar Londen, of je nu met de trein, auto, metro of bus reist, zie je al snel andere hardlopers met hun chips op hun schoenen en hun sporttas onder hun arm. Je ziet nerveuze gezichten van hun dierbaren die op weg zijn om te komen kijken, en dan besef je pas echt wat voor bijzonder evenement je gaat meemaken.
De bijeenkomst in Greenwich geeft een geweldig gevoel. Duizenden hardlopers, allemaal in hun beste uitrusting, sommigen in hilarische verkleedkleding, anderen in hun vertrouwde hardloopkleding, maar allemaal met hetzelfde nerveuze gevoel dat ze zo snel mogelijk aan de start willen verschijnen.
Je zet je tas neer, neemt afscheid van je medereizigers en gaat naar je startgebied. Warm blijven was lastig. Met zoveel mensen om je heen was het bijna onmogelijk om je jumping jacks te doen, maar rekken ging nog net.
Dan begint het aftellen en ben je vertrokken!
Het kan even duren voordat je daadwerkelijk over de startlijn bent vanwege de enorme hoeveelheid hardlopers, maar zodra je die over bent, kom je al snel op gang. Van de start tot kilometer 10 probeer je echt je ritme te vinden. De verschillende gekleurde startvakken komen samen, je rent van Blackheath, naar Woolwich en dan weer terug richting Greenwich. Ik vond het geweldig om Greenwich binnen te rennen. De straten stonden vol met toeschouwers die je aanmoedigden. Rond de Cutty Sark rennen was een hoogtepunt dat ik me nog herinnerde van toen ik klein was, en daarna ging je door naar Deptford.
Vanaf kilometer 6 probeer je het tempo aan te houden dat je tijdens de training hebt bepaald. Je moet proberen de lopers die je voorbijrennen te negeren en de drang weerstaan om bij hen te blijven, omdat je je fris voelt.
De Tower Bridge, op 20 kilometer, is een van mijn favoriete gedeeltes van het parcours. Tijdens mijn eerste marathon was het een waas. Ik herinner me vaag dat ik naar de torens staarde, maar achteraf kon ik me er niets meer van herinneren omdat ik mijn tempo niet goed had bepaald. De tweede keer, in 2015, nam ik de tijd voor de aanloop en vond ik het geweldig. De Tower Bridge is een van de iconische beelden van de marathon uit het verleden. Aan beide kanten staan tientallen mensen je aan te moedigen, veel goede doelen hebben hier aanmoedigingspunten en je ziet er altijd de BBC live-interviews doen met mensen in bizarre en fantastische outfits.
De kilometers 15 tot 20 voeren je door het financiële hart van de stad, terwijl je je een weg baant tussen de enorme kantoortorens in Canary Wharf. Ik herinner me dat de aanloop me de eerste keer dat ik er rende, erg lawaaierig leek. Het geluid van de supporters die klapten en juichten, leek van de gebouwen af te kaatsen en werd versterkt tot oorverdovende niveaus. Ook de steun van de supporters was hier ongelooflijk. Meer dan drie of vier rijen dik over de volledige vijf kilometer, terwijl het parcours langs het water slingert, motiveert je enorm en drijft je voortdurend om de ene voet voor de andere te zetten.
De laatste 5,6 kilometer langs Embankment waren zwaar. Na een energieboost in 2010 liep ik mijn snelste kilometer bij kilometer 35, maar de laatste 1,9 kilometer waren een hel! Mensen hebben het altijd over 'De Muur'. Wat was dat? Hoe voelde het? Nou, voor mij was het alsof ik door stroop rende! Nadat ik kilometer 32, 34, 36 en 37 soepel had afgelegd, leken de rest van de kilometers een eeuwigheid te duren.
De laatste 1,9 kilometer waren mijn langzaamste. De klim naar Big Ben was meer dan een sleur. Ik weet nog dat ik het gevoel had dat ik al mijn energie had verbruikt en dat ik eigenlijk wilde gaan zitten, maar toen ik mijn verloofde een kilometer voor de finish in de menigte zag, gaf dat me echt de moed om door te gaan. Elke bocht in St. James' Park bracht me een beetje dichter bij de finish. Toen verscheen Buckingham Palace en voordat ik het wist sloeg ik The Mall in en was de finish in zicht. De finish!
Het was een emotioneel moment toen ik over de finish kwam. Ik had een tijd van 4 uur en 15 minuten gelopen, precies wat ik voor ogen had, en ik was zo blij, maar ook zo moe. Ik strompelde naar een man die de medaille boven mijn hoofd hield en toen was hij van mij. Die had ik verdiend!
Wat een gevoel. Het feit dat ik de volledige 42,2 kilometer had gelopen, op niet meer dan vijf punten langs het parcours vrienden en familie was tegengekomen en door volslagen vreemden was aangemoedigd, had me gemotiveerd om te bereiken wat ik me had voorgenomen. De loop in 2015 was zoveel leuker omdat ik harder had getraind, maar er ook voor zorgde dat ik meer genoot van de bezienswaardigheden en geluiden langs het parcours.
Ik doe dit jaar niet mee aan de hardloopwedstrijd en ik ben ontzettend jaloers op jullie hardlopers die wél meedoen. Het enige wat ik kan zeggen is: probeer ervan te genieten. Maak je geen zorgen als je de tijd die je voor ogen hebt niet haalt. Wees niet teleurgesteld als je een deel van de route moet wandelen. Probeer zoveel mogelijk van de dag te genieten en contact te maken met de mensen om je heen.
Eén ding kan ik je garanderen: na afloop van de wedstrijd zul je zweren dat je nooit meer een marathon zult lopen, maar maandag schrijf je je gegarandeerd weer in voor een volgende!
Veel succes aan alle deelnemers en ik hoop dat jullie een fijne dag hebben.
