Trainen voor een marathon is zwaar, daar bestaat geen twijfel over, maar voeg daar nog eens vier kinderen en een partner met een onregelmatig werkschema aan toe, en het wordt een ware kunst!
Het combineren van oudergesprekken en voetbalwedstrijden met lange hardlooprondjes op zondag, terwijl je er ook nog voor zorgt dat de was gedaan is, iedereen gegeten en gewassen is en het huis niet zo rommelig wordt dat mensen zich afvragen of je überhaupt iets anders doet dan hardlopen, is bijna een sport op zich.
Toch geniet ik er nog steeds van en hoewel ik volop aan het trainen ben voor de marathon van Londen 2017, die ik met veel geluk mag lopen voor Mind, de organisatie die zich inzet voor geestelijke gezondheid, voel ik een gevoel van trots dat ik niet alleen moeder ben, maar ook een moeder die ervoor zorgt dat ik goed voor mezelf zorg!
Met een gewicht van 114 kilo en kledingmaat 42 leek hardlopen, behalve een bad nemen, onmogelijk. Maar negen jaar later, en 54 kilo lichter, train ik om binnen twaalf maanden mijn derde marathon te lopen!
De kick die hardlopen en de hardloopgemeenschap in mijn leven hebben gebracht, is onbeschrijfelijk. Het is, naast mijn kinderen, het enige waar ik echt een passie voor heb, en ik ga niet liegen, soms vind ik het leuker dan mijn kinderen. Hardlopen maakt me tenminste niet boos als ik hun boterhammen in driehoekjes in plaats van vierkantjes snijd!
De ontspanning die hardlopen me geeft, de mentale en fysieke uitdagingen die het met zich meebrengt en het gevoel van voldoening dat je krijgt als je iets afmaakt waar je letterlijk keihard voor hebt gewerkt, is eerlijk gezegd het beste wat er is! Sommige dagen zijn makkelijker dan andere. Met mijn jongste kind van pas 3 jaar kan ik meestal pas trainen als mijn partner thuis is, wat meestal na 18:30 uur is. Laten we eerlijk zijn, na een hele dag Disney Junior en een krijsende, kronkelende peuter is dat tegen die tijd ofwel een welkome ontsnapping, zowel mentaal als fysiek... ofwel letterlijk het laatste waar ik zin in heb!
Een doel voor ogen hebben, iets om naartoe te werken, is voor mij een fantastische motivator geweest. Die maatstaf van "dit moet je doen, dit wil je!" zet me vaak aan tot actie en meestal ben ik blij dat ik het gedaan heb. Het moeilijkste is om de deur uit te gaan!
Ik kijk ernaar uit om dit blog bij te houden tijdens mijn training voor Londen. Ik wil mensen laten zien dat als ik het kan, jullie het ook kunnen! Cliché, ik weet het, maar het is waar. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn en daar zal ik ook over schrijven, zodat je in ieder geval kunt genieten van het feit dat er altijd wel iemand is die hetzelfde meemaakt, of je kunt in ieder geval lachen om mijn pech... hardloopdiarree?! Ik? Nooit... nou ja, bijna nooit.
.................................
Hartelijk dank aan Chelsea voor het delen van haar verhaal. Je kunt haar voortgang richting de marathon van Londen volgen op Twitter via @chelseasicotte. Veel succes Chelsea!
