Mijn Great North Run-avontuur begon op 6 februari 2019 toen ik de e-mail ontving waarin stond dat ik via de loting was geselecteerd. Ik had me pas zo'n 12 uur voor het sluiten van de loting ingeschreven, dus ik had niet verwacht dat ik zou worden geselecteerd.
Mijn training was perfect. Na drie minder geslaagde halve marathons het jaar ervoor vanwege ziekte, was ik vastbesloten dat deze keer anders zou zijn!
De ochtend van de Great North Run begon met een wekker om 6.00 uur. We verbleven zo'n 10 kilometer van de start en moesten de bus nemen. Tijd voor een licht ontbijt (het was te vroeg voor havermout, dat zou later wel komen!), alle voorbereidingen voor de race en het aantrekken van de racekleding! Aankomen bij de start was ongelooflijk. Op de brug staan wachten om naar het startvak te gaan en beseffen dat je één van de ongeveer 50.000 hardlopers bent die dag - naast beroemdheden en een aantal grootheden, waaronder Sir Mo - was echt adembenemend. We stonden op de brug onze havermoutpap te eten; we hadden thermosflessen met warm water meegenomen! Het weer was perfect voor mij, een stralend blauwe hemel en een aangename temperatuur, ik voelde me geweldig. Ik liep samen met een goede vriendin, Sarah, dus we brachten de tijd voor de race door met kletsen en andere hardloopsters van mijn club ontmoeten voordat we naar het startvak gingen.
We kwamen ongeveer 15 minuten na Mo over de startlijn (ik wou dat dat de enige reden was waarom hij me versloeg!) en begonnen in een lekker gestaag tempo, hoewel Sarah, die de race al 5 keer had gelopen, me wel zei dat ik het wat rustiger aan moest doen, omdat ik me liet meeslepen door de menigte! De eerste mijl vloog voorbij, door de tunnels met de echo van "Oggy Oggy Oggy - Oi Oi Oi". Na de vijftiende keer was ik iets minder enthousiast dan de eerste keer! Voordat ik het wist, staken we de Tyne Bridge over. De eerste keer dat een toeschouwer mijn naam riep, hoorde ik "Howay Hannah" en ik snapte niet hoe hij mijn naam kende... totdat ik me herinnerde dat die op mijn hardloopshirt stond... en op mijn startnummer!
De volgende kilometers vlogen voorbij, en hoewel de temperatuur opliep, voelde ik me nog steeds heel sterk. Sarah zei af en toe dat ik niet omhoog moest kijken... en wat doe je als iemand je zegt dat je iets niet moet doen? Juist, ik keek omhoog - en zag honderden mensen een heuvel voor me beklimmen, dus ik wist wat er ging komen.
Terwijl de meeste mensen langs het parcours snoepjes, ijslolly's en sinaasappels uitdeelden, waren er een paar wat ongebruikelijke dingen te vinden. Rond kilometer 8 of 9 hoorde ik ineens iemand roepen: "Wie wil er een saucijzenbroodje?" Op dat moment van een halve marathon is een saucijzenbroodje wel het laatste waar ik aan denk. Kort daarna klonk er "Bierrondje". Ik had wel eens gehoord van het Bierrondje, maar ik geloofde het niet helemaal. Echt waar, mensen deelden bekers bier uit... (toegegeven, als je een saucijzenbroodje had genomen, zou een biertje er best lekker bij zijn geweest). Ook dat heb ik beleefd afgeslagen.
Al snel bereikten we kilometer 9-11 en John Reid Road. Mijn benen begonnen zwaar te worden, toen ik Elvis zag dansen en zingen. Ik danste de heuvel op op de tonen van "Sweet Caroline" en gaf Elvis een high five, wat me weer een paar minuten energie gaf.
Al snel bereikten we de laatste kilometer en renden we een van de steilste heuvels af naar de laatste kilometer langs de kust. Het was zo steil dat Sarah en ik elkaars hand vasthielden om overeind te blijven. Sarah had me gewaarschuwd: de laatste kilometer voelt lang. Ze had gelijk. Maar de aanmoediging van het publiek en de spandoeken (waaronder één met de tekst " Nog 1/3 van een parkrun te gaan") hielden me op de been. Het volgende punt was 800 meter, en van daar tot 400 meter leek het een eeuwigheid te duren! Oké, nog één rondje over een atletiekbaan, dacht ik. De finishlijn in zicht. Sarah en ik kwamen hand in hand over de finish in een tijd van 2:04:08, een persoonlijk record van meer dan 14 minuten. Mijn eerste halve marathon zonder te stoppen.
Wat heb ik geleerd van GNR? Je kunt geen halve marathon lopen op één snoepje en 250 ml water en verwachten dat je je aan het eind goed voelt. Zou ik het nog een keer doen? Absoluut, en de volgende keer zou ik beter voor mijn voeding zorgen!
