Mijn vader liep de marathon van Londen voor het eerst in 1988.
Je kunt wel zeggen dat hij een fervent hardloper was. Op koude, natte zondagochtenden sleepte hij mijn moeder en mij mee naar de finish van een van zijn hardloopwedstrijden. En nu, in 2020, doe ik hetzelfde met mijn partner en mijn twee jonge zoons!
Nadat mijn vader in september vorig jaar overleed, stuitte mijn moeder tijdens het sorteren van papieren en oude mappen op een brief die zijn oom George voor mij had geschreven toen ik 7 jaar oud was. Hij vertelde daarin over hoe hij mijn vader de marathon van Londen had zien voltooien.
Mijn oudoom George was een zeer actieve man, die zelden stilzat omdat hij altijd bezig was. Maar op de ochtend van de zevende editie van het evenement in 1988 stopte hij met wat hij aan het doen was en ging hij thuis in Cambridge zitten om de volledige uitzending op tv te bekijken.
Tot zijn verbazing zag hij mijn vader hardlopen op Isle of Dogs. Hij was zo trots dat hij meedeed, dat hij zijn typemachine tevoorschijn haalde (dit was in 1988!) en een brief typte waarvan hij hoopte dat ik die ooit zou lezen en er inspiratie uit zou putten.
Dit is de brief die we vonden en die al 32 jaar ongelezen was gebleven:
Dat iemand de tijd neemt om zoiets te doen, is tegenwoordig bijna ondenkbaar. Met sociale media, WhatsApp en andere technologie is de gedachte om iemand een brief te schrijven zeldzaam geworden. Daarom vind ik het geweldig om te zien hoeveel tijd en moeite er in dit bericht is gestoken.
Toen mijn vader in september overleed, was dat een enorme schok. Hij was al een paar maanden ziek, maar toen werd er slokdarmkanker bij hem geconstateerd. Hij overleed 4 dagen na zijn 68e verjaardag.
Het vinden van de brief was zowel verdrietig, omdat het mooie herinneringen aan mijn vader opriep, als inspirerend vanwege wat hij had bereikt. Ik was ook trots dat een familielid de tijd had genomen om me te schrijven over iets wat hij had meegemaakt.
Als zevenjarig kind ging ik vaak met mijn vader naar races, maar ik verveelde me al snel omdat het veel wachten inhield. Nu ik zelf vader ben van twee jonge jongens, ben ik trots op wat mijn vader heeft bereikt en hoe ik in zijn voetsporen ben getreden!
Als jongetje hield ik me meestal bezig met eten en
Ik dronk bij de start/finish terwijl mijn vader aan het hardlopen was!
Toen ik deze brief las, wist ik maar één ding: de marathon van Londen lopen! Ik stond al op de loting voor 2020, maar wetende hoe klein mijn kansen waren om mee te doen, wilde ik per se voor een goed doel lopen, vooral een dat zich inzet tegen kanker.
Met dat in gedachten nam ik contact op met de kankerstichting Anthony Nolan , en ik ben blij te kunnen melden dat ze me hebben verwelkomd in hun team voor de marathon van Londen in 2020. Ik wilde graag lopen voor een stichting die zich inzet voor een gebied dat mijn familie en vele anderen heeft getroffen, door geld in te zamelen en de bewustwording hierover te vergroten.
En persoonlijk treed ik opnieuw in de voetsporen van mijn vader, 32 jaar nadat hij voor het eerst de marathon van Londen liep, en heb ik de woorden van mijn oudoom ter harte genomen.
Laat 26 april 2020 maar snel komen!
Craig
Teamloper.
