Mijn liefde voor Parkrun.
Het is alweer twee jaar geleden dat mijn toen negenjarige dochter en ik onze allereerste Parkrun liepen.
We hadden geen concrete verwachtingen. We wisten niet of het een eenmalige gebeurtenis zou zijn, iets wat we af en toe zouden doen of iets wat we elke week zouden doen. We wilden het gewoon eens proberen.
Het duurde even, misschien wel een jaar, maar geleidelijk groeide mijn liefde voor Parkrun tot bijna een obsessie. Nu zijn mijn zaterdagochtenden heilig.
Om 9 uur doen we mee aan Parkrun.
Een paar weken na die eerste keer liep ik zonder mijn dochter en noteerde een tijd van 25:08. Ik eindigde als 119e van de 356 deelnemers. Maar het belangrijkste voor mij was dat ik als 19e vrouw finishte en derde werd in mijn categorie.
Al snel werden de 25 minuten 24 en vervolgens 23. Bijna een jaar lang bleef ik steken op 23:23, maar eerder dit jaar had ik een ongelooflijke reeks van vijf persoonlijke records in vijf weken, waardoor mijn tijd daalde naar een zeer respectabele 22:31.
Ik ben drie keer als derde vrouw over de finish gekomen en win bijna elke week in mijn leeftijdscategorie, ondanks dat er nu meer dan 400, en vaak zelfs bijna 500, hardlopers meedoen.
Mijn leeftijdspercentage is uitgekomen op 69,36%. Ter vergelijking: de eerste paar lopers die over de finish komen, hebben normaal gesproken een leeftijdspercentage van rond de 70-75%. Voor mijn geslacht en leeftijd doe ik het op hetzelfde niveau als de mannen die elke week als 10e of 11e eindigen. Niet slecht voor iemand die op school nooit meer dan 'redelijk goed' was in gym.
Het heeft me 18 maanden gekost om de belangrijke mijlpaal van 50 Parkrun-runs te bereiken, maar mijn doel is om binnen iets meer dan een jaar de 100 te halen.
De afgelopen twee jaar heeft Parkrun mijn leven veranderd. Het is niet alleen het hardlopen zelf, want ik loop al mijn hele volwassen leven hard. Het is de sfeer, de gemeenschap, het gevoel van saamhorigheid. Het is iets wat ik voor mezelf doe. Weekendactiviteiten waren vroeger altijd van iemand anders – voetbal, rugby, zwemles. Daarbij bracht ik mensen met de auto, keek ik toe en wachtte ik, en kreeg ik het waarschijnlijk ook nog koud.
Maar hoewel ik voor mezelf ren, voel ik me ook bevoorrecht dat er meestal minstens één familielid bij is als ik meedoe aan Parkrun.
Mijn dochter had er een tijdje geen zin meer in, maar nu ze 11 is, kan ze zelfstandig hardlopen en geniet ze er weer van. Mijn man en twee zoons van 13 en 15 rennen ook af en toe. Ik ben het gelukkigst en trotsst als wanneer we met z'n vijven hardlopen. En ik kijk ernaar uit om dit jaar twee of drie van mijn familieleden hun 50e T-shirt te zien halen.
En als mijn familie niet meedoet aan de Parkrun, heb ik ook nog Parkrun-vrienden. Er is altijd wel iemand om mee te praten voor en na de run.
Ik heb de afgelopen twee jaar enorm genoten van mijn Parkruns op zaterdagmorgen en ik ga zo lang mogelijk door met hardlopen.
Parkrun is een reeks gratis, getimede 5 km-evenementen die elke zaterdagmorgen om 9.00 uur plaatsvinden op honderden openbare locaties in het Verenigd Koninkrijk. Je hoeft niet te rennen. Je kunt wandelen, joggen of gewoon vrijwilligerswerk doen. Om de dichtstbijzijnde Parkrun te vinden, ga naar http://www.parkrun.org.uk
Blog: MumofThree World http://mumofthreeworld.com
Twitter: @sarahMo3W
Instagram: @sarahmo3w
Facebook: facebook.com/MumofThreeWorld
