Mijn reis naar het hardlopen is geleidelijk verlopen. Ik woog 107 kg en was dol op dönerpizza. Ik schreef me in voor een 10 km-loop om geld in te zamelen voor een Alzheimer-stichting, en binnen een paar weken merkten mensen al op hoeveel gewicht ik was verloren.
Ik hield vol en mijn tijden werden al snel sneller naarmate ik lichter werd, en het duurde niet lang voordat ik de smaak te pakken had. Aanvankelijk had ik nooit gedacht dat ik hardlopen leuk zou vinden, want elke stap was een worsteling, maar toen ik eenmaal mijn tempo had gevonden, begon ik ervan te genieten. Mijn eerste 10 kilometer liep ik in 55 minuten, waar ik erg blij mee was.
Ik verhuisde naar een nieuw dorp in het noordoosten van Schotland, St. Cyrus, en er was hier of in de omliggende plaatsen geen hardloopclub. Dus plaatste ik een advertentie in de nieuwsbrief om te kijken of iemand een hardloopgroep wilde starten... Ik kreeg geen enkele reactie. Elke donderdag zat ik, zoals in de nieuwsbrief stond, op het muurtje voor het dorpshuis, maar er kwam nooit iemand... Het was een eenzame bezigheid. Mijn collega's waren dolblij... en plotseling zaten er stickers op mijn overall met de tekst "St. Cyrus Solo, hardloopclub". Ik deed het verstandige en ontwierp een logo met "St. Cyrus Solos" en liet een hardloopshirt bedrukken voor de volgende wedstrijd waaraan ik meedeed. Ik plaatste een tweede advertentie in de nieuwsbrief waarin ik meldde dat de St. Cyrus Solos een aantal wedstrijden met 100% opkomst hadden afgesloten, met overal persoonlijke records. Ik sloot de column af met de mededeling dat ik NOG STEEDS het enige lid was.
Deze keer kreeg ik twee reacties: Nicola en Elaine, die nog steeds lid zijn van de club en allebei in het bestuur zitten. Twee jaar later hebben we 40 leden, van wie velen een flinke afstand afleggen om met ons mee te rennen. Allemaal lijken ze het leuk te vinden om onze clubkleding te dragen en de clubvlag te hijsen bij wedstrijden door het hele land. We hebben een heel divers ledenbestand: een paar ultralopers, maar ook een flink aantal recreatieve lopers. De club organiseert elk jaar twee funruns in het dorp, die beide goed bezocht worden door onze kleine gemeenschap. Ik ben enorm trots op elk lid van de club en vind het geweldig om hun successen met hen te delen, of het nu een persoonlijk record bij een parkrun is, een eerste 10 km of zelfs gewoon de hele trainingsavond hardlopen zonder voor het eerst een heuvel op te hoeven lopen... Want het motto van de club is immers: "Heuvels zijn je vrienden".
De foto's hieronder laten me zien op mijn zwaarst, vervolgens op mijn lichtst na het voltooien van mijn halve marathon in 1 uur en 29 minuten, en tot slot een selfie met de hardloopclub. Zoek ons op Facebook op: St. Cyrus solos.Als je je verhaal over je hardloopavontuur, je passie voor hardlopen of een ander hardloopgerelateerd onderwerp wilt delen, stuur ons dan een e-mail naar info@runr.co.uk. We delen het graag.
