"Oh. JIJ bent een hardloper."
Dit is de meest voorkomende, en een van mijn favoriete reacties van mensen wanneer ik ze vertel dat ik hardloop.
Kijk, ik voldoe niet aan het beeld dat de maatschappij (en sommige hardloopmagazines!) van een hardloper heeft. Ik ben wat groter, wat onhandiger en een stuk minder gecoördineerd dan hoe mensen denken dat een hardloper eruit moet zien of zijn. Ik ben niet snel, ik heb geen natuurlijk talent voor welke sport dan ook, en als ik heb hardgelopen, zie je dat meteen. Ik voel me niet altijd een hardloper.
Ik ben per toeval met hardlopen begonnen, toen bij mijn opa vasculaire dementie werd vastgesteld. Zoals veel mensen die zo'n diagnose krijgen, wilde ik *iets* doen, maar ik wist dat ik niet veel kon doen. Dus besloot ik mee te doen aan een hardloopwedstrijd om geld in te zamelen voor de Alzheimer Society. De Great Yorkshire Run in Sheffield in september 2013. Ik had nog nooit eerder hardgelopen. Ik was een fervent roker die niet aan lichaamsbeweging deed. Ik hield (en houd nog steeds) van pizza. Als ik die 10 kilometer kon rennen, dan zouden mensen me vast wel sponsoren! En dat deden ze ook.
Ik begon in december 2012 met hardlopen en besloot in februari 2013 (nadat ik in januari 2013 eindelijk was gestopt met roken) dat ik zou gaan trainen. Mijn eerste hardlooprondje duurde in totaal slechts 47 seconden. Het duurde langer om de drie lagen kleding die ik droeg aan te trekken. Ik kwam bij de tuinpoort, zette een waanzinnig tempo in, stortte aan het einde van de straat volledig in en strompelde huilend terug naar huis.
Het duurde nog een maand voordat ik besloot het opnieuw te proberen, en deze keer volgde ik het Couch to 5K-programma, wat wel hielp, maar hardlopen in mijn eentje lukte niet echt. Mensen schreeuwden naar me vanuit hun auto's als ik aan het wandelen was (niet iedereen, maar zo voelde het op dat moment wel), ik hield me niet strikt aan het 'hardlopen'-gedeelte, want als ik eenmaal begon met wandelen, was het moeilijk om weer te gaan hardlopen. Ik begon het gevoel te krijgen dat ik nooit 10 kilometer zou kunnen hardlopen, ik haalde amper 1,6 kilometer.
Pas in juni 2013 vond ik een kleine, nieuwe hardloopgroep om mee te trainen. Achteraf bleek die groep niet echt iets voor mij te zijn, maar ze zorgden er wel voor dat ik aan de start van een 10 km-wedstrijd stond en mijn eerste race liep. Daarna zei ik: nooit meer. Toen begon ik te denken... misschien kan ik het toch nog eens proberen. Rond die tijd ontdekte ik ook Twitter en de ongelooflijke steun die je daar kunt krijgen. Toegegeven, ik heb ook de 'slechte' kant van Twitter ervaren, zoals dat ik door een aantal medelopers ben ontvolgd omdat ik niet snel genoeg was, niet genoeg vooruitgang boekte of 'hardlopen niet serieus nam', maar over het algemeen is de steun die ik heb gevonden onmeetbaar.
Nadat ik de volgende paar jaar met vrienden en in mijn eentje was blijven hardlopen, vond ik in juni 2015 eindelijk mijn 'stam'. Ik had wel eens van Team Manvers gehoord, een lokale hardloopclub, maar mijn man en een vriendin die ik via die mislukte eerste hardloopgroep had leren kennen, overtuigden me om het eens te proberen.
Ik heb nooit achterom gekeken.
Sinds ik bij hen ben gekomen, heb ik twee marathons, twee ultramarathons, twee meerdaagse duurlopen en talloze halve marathons gelopen. Ik heb gelachen, gehuild, geschreeuwd, geroepen en gevloekt tijdens de runs met hen. Ze hebben me naar de finish gesleept toen ik dacht dat ik geen stap meer kon zetten, en ik heb hetzelfde gedaan wanneer een van mijn teamgenoten het moeilijk had. Ze hebben me een betere hardloper en een betere teamgenoot gemaakt. In april heb ik het geluk dat ik samen met twee van mijn teamgenoten de marathon van Londen mag lopen en ik kan niet wachten. Ik loop voor de Rosie May Foundation en ik kijk ernaar uit om hen trots te maken, net zoals ik mijn opa trots heb gemaakt. Ik zou iedereen die twijfelt of hij of zij zich bij een hardloopclub moet aansluiten, aanraden om het gewoon te doen. Ga ervoor. Misschien is de eerste of tweede club die je probeert niet bij je, maar geef niet op. Je vindt je team – de mensen die je steunen, je grootste supporters zijn en je bij elke run bijstaan. Je zult er geen spijt van krijgen, je zult er misschien alleen spijt van krijgen dat je het niet geprobeerd hebt.
Ik zal nooit de snelste hardloper zijn. Ik zal nooit een wedstrijd winnen (de kans is groter dat ik achteraan eindig). Ik zal de jacht op persoonlijke records nooit boven het plezier van het hardlopen stellen. En ik zal nooit stoppen met het eten van pizza.
Maar als ik het kan, kan iedereen het. En als mensen tegen me zeggen: "Oh, JIJ bent een hardloper", is mijn antwoord altijd: "Jazeker, ik ben een hardloper".
-------------------------------------------------
Hartelijk dank aan Kelly voor het delen van haar blog met ons. Het is ongelooflijk hoe hardlopen, min of meer per toeval, het begin kan zijn van een fantastische reis. Volg Kelly's hardloopavonturen in 2018 en daarna op Twitter (@KellyRo81).
Wil je een blog voor ons schrijven? Neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk en wie weet ben jij wel de volgende.
Veel plezier met hardlopen en wees trots dat je een hardloper bent!
Teamloper.
