Er zijn verschillende redenen waarom mensen beginnen met hardlopen, van conditieverbetering en gewichtsverlies tot, zoals bij mij, die kleine mentale rust en het fijne gevoel dat lichaamsbeweging kan geven.
Ik ben iets meer dan twee jaar geleden begonnen met hardlopen. In het begin was ik nogal huiverig. Als tiener bracht ik de meeste gymlessen door aan de zijlijn of was ik er zelfs helemaal niet bij. Ik denk dat ik in één jaar maar drie lessen heb bijgewoond (best indrukwekkend, hè!). Dus tien jaar later had ik niet verwacht dat ik bezig zou zijn met het lopen van meer dan 320 kilometer in verschillende wedstrijden en zou trainen voor mijn eerste marathon... en dat allemaal voor de lol!
Dat gevoel na het voltooien van een hardlooprondje is onbeschrijfelijk. De endorfines komen vrij en je voelt je bijna onoverwinnelijk. Ik geloof niet dat er zoiets bestaat als een slechte hardloopronde, want je loopt ongetwijfeld iedereen die op de bank zit, voorbij.
Hardlopen kan je ook een gevoel van saamhorigheid geven. Ik ben lid van de hardloopclub 'The Lonely Goats', een online club. We ontmoeten elkaar bij evenementen en hebben een online groep waar we kunnen chatten. De steun en positiviteit onder alle leden is ongelooflijk en het is fijn om er deel van uit te maken. Er zijn ook parkruns die landelijk worden georganiseerd, gratis en toegankelijk voor hardlopers en wandelaars van alle niveaus. Ik heb er een paar in de buurt bijgewoond en heb er altijd van genoten.
Het grootste deel van mijn hardloopsessies is in mijn eentje. Ik vind het heerlijk om mijn koptelefoon op te zetten en even alle dagelijkse zorgen en stress te vergeten. Het gaat erom de ene voet voor de andere te zetten en te genieten van die tijd weg van de wereld. Ik heb een vrij actieve geest en dat kan me soms parten spelen, dus die ruimte om even helemaal tot rust te komen is essentieel.
Het gaat om de finishlijn, niet om de eindtijd. Ik weet dat sommige hardlopers competitief en geobsedeerd door tijd kunnen zijn, en ieder zijn eigen ding, maar voor mij draait het altijd om de voldoening van het voltooien van een evenement, het overschrijden van de finishlijn en het ontvangen van die glimmende medaille. Ik kan me dat gevoel nog steeds herinneren van mijn allereerste 10 km-loop in Londen (2017). Ik had last van een knieblessure, maar wilde toch meedoen en het was pure gelukzaligheid om die finishlijn te passeren. Dat gevoel zal ik nooit vergeten.
Ik heb de afgelopen paar jaar te kampen gehad met een aantal blessures, waarvan een knieblessure de belangrijkste was. Daardoor was ik maandenlang uitgeschakeld. Omdat ik in die periode al worstelde met mijn mentale gezondheid, stortte ik daardoor volledig in een donkere periode. Ik realiseerde me niet hoe positief hardlopen of andere vormen van lichaamsbeweging kunnen zijn. Buiten wandelen of hardlopen, naar de sportschool gaan, yoga, zwemmen: het zijn allemaal dingen die de symptomen van mentale gezondheidsproblemen kunnen verminderen.
In mei vorig jaar (2019) wilde ik geld inzamelen voor de Samaritans, omdat zij zo'n belangrijke rol hadden gespeeld in mijn herstel en er 's nachts altijd voor me waren als ik iemand nodig had. Ik vond dat ik mijn hardlopen kon combineren met het steunen van dit goede doel dat mijn leven had gered. Ik begon me in te schrijven voor een aantal 10 km-evenementen, zowel lokaal als in Londen, waaronder 'Miles for Mind' en 'Samarathon'. Ik haalde de 95 mijl en begon met fondsenwerving.
Na een paar maanden boekte ik mijn eerste halve marathon in Dublin. Dat voelde spannend, want ik zou Ierland bezoeken én mijn eerste halve marathon lopen! Daarna boekte ik de halve marathon van Portsmouth Coastal, de halve marathon van Brighton en voegde daar de halve marathon van Berlijn (april 2020) aan toe, waardoor het aantal kilometers steeds verder opliep. Inmiddels heb ik al 246 mijl (395 km) afgelegd! Samaritans bood me een startplek aan voor de marathon van Londen in 2020! Het wordt mijn allereerste marathon en ik ben enthousiast, maar ook een beetje nerveus! Het voltooien van mijn uitdaging tijdens de marathon vervult me met allerlei emoties!
Ik ben momenteel bezig met een marathontraining, en dat brengt de nodige uitdagingen met zich mee. Ik heb een paar weken met een heupblessure gezeten, wat erg lastig was. Het heeft nog steeds een negatieve invloed op mijn mentale gezondheid als ik niet kan hardlopen; het maakt me echt somber. Daarom probeer ik mezelf bezig te houden als ik geblesseerd ben.
Veel mensen zitten in hetzelfde schuitje als ik en gebruiken hardlopen als therapie. Het maakt niet uit of je 1,6 kilometer of 42,2 kilometer loopt, als het je dat gevoel van vrijheid geeft, ga ervoor! Wanneer hardlopers samenkomen bij evenementen, geeft dat echt een gevoel van saamhorigheid. We moedigen elkaar allemaal aan en het publiek draagt je naar de finish!
Mentale gezondheid kun je niet genezen, ik denk dat het erom gaat de symptomen te beheersen en dat is voor iedereen anders. Ik heb dagen dat ik me down voel en niet uit bed wil komen of iemand wil zien, en dat is oké, het is een hindernis die ik moet overwinnen. Het is leren om aardig voor jezelf te zijn en elke dag te nemen zoals die komt, en een dag waarop je gaat hardlopen is altijd beter!
