In mei 2012 had ik nog nooit hardgelopen. Ik rookte en was, afgezien van naar mijn werk fietsen, niet erg actief. Op zaterdagavond waren we bij vrienden op een verjaardagsfeestje toen ik het koud kreeg en begon te rillen. De volgende dag hoestte ik, had ik koorts en voelde ik me niet goed. We dachten dat het een flinke verkoudheid was, maar na twee weken ging het nog steeds niet beter, dus maakten we een afspraak bij de dokter. Ze deden wat onderzoek en binnen een uur nadat ik bij de dokter was binnengelopen, lag ik in het ziekenhuis aan allerlei infusen, omdat de dokter longontsteking bij me vaststelde.
Op dat moment was ik alleen, want mijn vrouw was aan het werk en kon me dus niet bereiken. Het bleek dat ik behoorlijk ziek was, want ik heb negen dagen in het ziekenhuis gelegen, zo'n achttien infusen met zoutoplossing gekregen en ongeveer twintig bloedtesten ondergaan. Toen ik weer thuis was, ben ik zes maanden met verlof geweest, wat erg zwaar was, want zelfs opstaan en naar de woonkamer lopen was een hele opgave. Toen ik eindelijk weer aan het werk kon, hadden we ons laatste gesprek met de dokter. Die vertelde ons dat ik geluk had dat ik het ziekenhuis levend had verlaten. Op dat moment beseften we hoe ernstig het was. De dokter zei dat ik mijn conditie weer moest opbouwen, dus besloot ik (januari 2013) om samen met een paar collega's de halve marathon van Peterborough te lopen. Ik voltooide de race in oktober 2013 en voelde me de laatste kilometers alsof ik dood zou gaan, maar ik heb het gehaald. Dat was het begin van mijn hardloopavontuur.
In 2014 begon ik met parkrun in Ferry Meadows in Peterborough en raakte al snel verslaafd. Het werd een vast onderdeel van mijn week en daardoor begon ik ook mee te doen aan lokale wedstrijden zoals obstacle races, 10 km en halve marathons. Ik werd steeds beter in de 5 km, 10 km en halve marathons en begon me meer te richten op mijn training. Toen besloot ik me aan te sluiten bij een hardloopclub en omdat ik veel mensen kende van Eye Community Runners, sloot ik me daar aan. Dit was rond eind 2015 en gaf me de mogelijkheid om deel te nemen aan meer wedstrijden zoals de Frostbite-serie, het clubkampioenschap en clubprijzen. Eind 2016 liep ik echt goed en verbeterde ik mijn persoonlijke records op de meeste afstanden. Ik was ook begonnen met wedstrijden in Londen, zoals London Landmarks, Vitality 10000 en de halve marathon van Richmond. Het werd een fantastisch hardloopjaar voor me, want ik eindigde in de meeste wedstrijden in de top 10 van mijn leeftijdscategorie.
In 2017 viel alles op zijn plek. Ik genoot van het hardlopen en keek uit naar een geweldig seizoen met de club, waarbij ik kans maakte om wedstrijden te winnen in mijn leeftijdscategorie. Op 6 mei (mijn verjaardag) maakten we een uitstapje naar Thetford parkrun met de club. Het was een fantastische dag, want ik behaalde mijn eerste en enige eerste plaats-token, en omdat het mijn verjaardag was, was het nog mooier. Op 10 mei ging het echter helemaal mis, op een vreselijke manier.
Tijdens een wandeling over een veld verdraaide ik mijn enkel. Het geluid was zelfs te horen voor mensen die op 50 meter afstand stonden. Mijn enkel zwol binnen de kortste keren op als een ballon. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht en na röntgenfoto's bleek dat ik de meeste ligamenten rond mijn enkel had beschadigd. Vanaf dat moment raakte ik gehecht aan de gipslaarzen die ik kreeg, want ik heb ze 16 weken gedragen. Het was geen fijne tijd, want ik kon niets doen, maar we hebben een geweldige groep in de hardloopcommunity en ik werd vaak opgehaald om naar wedstrijden te gaan kijken, wat moeilijk maar tegelijkertijd ook fijn was. Het was geweldig om zo'n hechte groep om me heen te hebben. Zodra de gipslaarzen uit waren, kon ik weer gaan trainen. Ik was er volledig op gefocust om terug te keren naar het niveau van voor het ongeluk.
Tegen 2018 was ik weer helemaal de oude. In maart 2018 deed ik mee aan de London Landmarks halve marathon en verbeterde mijn persoonlijk record aanzienlijk. Dat gaf me een enorme boost, want ik wist dat mijn enkel sterk genoeg was om weer wedstrijden te lopen. In het clubseizoen 2018-2019 deed ik mee aan wedstrijden die meetelden voor het clubkampioenschap en de clubprijzen. Ik verbeterde mijn persoonlijke records, wat fantastisch was, maar het inspireerde ook andere leden, omdat ze zagen dat je met de juiste focus dingen kunt bereiken. Tegen de tijd dat de prijsuitreiking plaatsvond, voelde ik me weer helemaal de oude en was ik zelfs sneller en sterker dan voor het ongeluk. Tijdens de prijsuitreiking ging ik naar huis met een hele doos prijzen, maar het mooiste moment was dat ik door mijn clubgenoten werd verkozen tot Hardloper van het Seizoen. Dat was een grote eer, want de meesten van hen hadden een rol gespeeld in mijn herstel (ik werd tweede op het clubkampioenschap, waar ik nog steeds erg blij mee was).
Nu, om even terug te komen op het heden: sinds ik ben begonnen met hardlopen, heb ik een aantal problemen moeten overwinnen, maar die hebben me allemaal gevormd tot de persoon die ik nu ben. Ik heb zoveel meer bereikt dan ik had verwacht en dit is niet om op te scheppen, maar om mensen te laten zien wat er mogelijk is. Ik ben 50 jaar oud en eindigde als 32e bij de London Landmarks 2019 met een tijd van 1 uur en 24 minuten. Ik kan 5 km in 18 minuten en 30 seconden lopen, 10 km in minder dan 39 minuten, en ik heb een aantal overwinningen behaald in mijn leeftijdscategorie (ik kijk er dan ook naar uit om weer wedstrijden te lopen nu ik een categorie hoger ben gegaan). Sinds de lockdown heb ik elke dag hardgelopen. Nu lijkt dit voor mij niet veel, want ik zie mensen sneller lopen dan ik en dat motiveert me, ook al zijn veel van hen jonger. Veel mensen vertellen me hoe inspirerend ik voor hen ben, wat een rolmodel ik voor anderen ben, hoe toegewijd ik ben en hoe graag ze net zo snel zouden willen lopen als ik. Ik ben dol op hardlopen en zonder de steun van mijn familie, mijn club en de hardloopgemeenschap zou ik niet kunnen doen wat ik doe. Naar mijn mening doet iedereen die hardloopt het goed, ook al loop je niet vooraan of verbeter je je persoonlijke records niet. Zolang je er maar van geniet, maakt het niet uit waar je eindigt of wie er voor je loopt.
In 2019 heb ik deelgenomen aan twee ultramarathons. De eerste was een solo-inschrijving in ons lokale park. Dit was een van de zwaarste dingen die ik ooit heb gedaan. Ik voltooide 74 km en mijn lichaam was volledig uitgeput. Na een paar uur slaap was ik weer op pad en uiteindelijk finishte ik met 102 km in 24 uur. In september 2019 deed ik mee aan Equinox met een vriend en we legden samen 120 km af. Dit was mijn derde keer bij dit evenement; de vorige twee keer deed ik mee in een groep van vijf. Ultramarathons zijn geweldig voor teambuilding of om jezelf op de proef te stellen. Het is mentaal uitdagend en kan enorm veel voldoening geven.
Ik hoop dat jullie het met plezier hebben gelezen en dat het mensen hoop geeft dat je obstakels kunt overwinnen, zolang je maar de juiste mensen om je heen hebt.
