10 vragen over Race To The Stones:
1 - Waarom heb je je aangemeld voor Race To The Stones?
Na een aantal langeafstandsraces te hebben gelopen, vind ik het belangrijk om mezelf te blijven uitdagen en zowel fysiek als mentaal in vorm te blijven. Dit was de belangrijkste drijfveer om de slopende 100 km aan te pakken. Je weet pas echt waartoe je in staat bent als je jezelf een zeer moeilijke uitdaging stelt die je wilskracht op de proef stelt. Het is de angst voor het onbekende, en de kick van het succes, die me echt motiveert.
RTTS stond bekend om zijn goed georganiseerde en grootschalige trailruns door een prachtig landschap en over de bergkam. Ik vind het fijn om die ervaring met anderen te delen, dus het leek me een goede match om samen met gelijkgestemden te lopen.
2 - Hoe heb je je voorbereid op de wedstrijd?
Voorbereiding is altijd iets waar ik moeite mee heb. Werk en privéleven staan steeds in de weg van een consistent trainingsschema en het opbouwen van kilometers. Ik heb echter een goede basisconditie en weet dat ik mentaal de moeilijke momenten aankan. Bij ultralopen en lange afstanden geloof ik dat het vooral om de mentale kant en je wilskracht draait.
Qua kilometers had ik in maart twee marathons en een ultr马拉thon van 50 km gelopen. Mijn laatste lange duurloop, de Kent Roadrunner marathon, had ik eind mei gedaan. In de zes weken daarna lukte het me niet meer dan een paar keer 16 kilometer te lopen. Het is eerlijk om te zeggen dat de 100 km een van de meest ontmoedigende uitdagingen was waar ik ooit mee te maken had gehad.
3 - Hoe voelde je je op de ochtend van de wedstrijd?
Nervositeit. Heel erg zenuwachtigheid. Pas de avond ervoor had ik al mijn spullen bij elkaar gezocht en op een gegeven moment had ik maar één bidon voor mijn hardloopvest! Ik had alles de avond ervoor netjes ingepakt, zodat ik 's ochtends om 5 uur niet veel meer hoefde te doen.
Ik heb altijd moeite met eten rond dat tijdstip, dus ik heb zoveel havermoutpap gegeten als ik kon en een vertrouwde banaan en een pak Jaffa Cakes meegenomen voor de anderhalf uur durende autorit.
Ik bekijk het altijd zo: wat wil je vandaag bereiken? Sommigen zeggen de woonkamer schilderen, anderen de tuin en garage opknappen, en weer anderen naar een winkelcentrum gaan om hun zuurverdiende centen uit te geven. Vandaag wilde ik een hardloopwedstrijd van 100 kilometer lopen, en dat was het enige waar ik me op concentreerde.
4 - Hoe was de sfeer in het racecentrum?
Geweldig. Het was een druk wedstrijddorp voor een ultramarathon, maar heel beheersbaar. Ze zijn over het algemeen veel gemoedelijker dan bijvoorbeeld een marathon in een grote stad of de Great South Run! Het incheckproces duurde niet lang en daarna was het gewoon gezellig met de anderen, terwijl ik me mentaal voorbereidde op de dag. Het zag er 's ochtends vroeg behoorlijk bewolkt uit en er was kans op veel regen... dat bleek een verkeerde aanname, want het was bloedheet! Daarover later meer..!
5 - Wat was het raceplan qua snelheid en tactiek om de 100 km af te leggen?
Het wedstrijdplan voor zo'n afstand is eigenlijk heel simpel. Begin rustig en ga steeds langzamer! Ren, wandel, kruip, zoals de grote man Dean Karnazes ooit zei. Ik wist dat het een lange dag zou worden. Zonder concrete doelen wist ik dat ik ongeveer 13-14 uur zou finishen. Onder de 14 uur was mijn streeftijd.
De race had elke 10 km een bevoorradingspost, dus ik heb het zo ingedeeld dat ik mezelf naar de volgende verzorgingspost moest zien te krijgen, dan naar de post met warme maaltijden halverwege, en vervolgens de resterende verzorgingsposten aftelde tot de finish.
6 - Hoeveel extra eten en drinken heb je tijdens de race meegenomen?
Voeding en hydratatie zijn van vitaal belang voor deze afstanden. Men zegt altijd dat je op de wedstrijddag niets nieuws moet proberen... Om de moeilijkheden en verbeteringen voor de volgende keer te begrijpen, is het belangrijk om de weersomstandigheden te belichten. Het was warm en vochtig, ik denk zo'n 23/24 graden.
Om bij te tanken probeerde ik zoveel mogelijk bananenstukjes en andere energierepen te eten, maar door de hitte verdween mijn eetlust. De warme maaltijd halverwege de wedstrijd bestond uit pasta of soep. Ik koos voor de vertrouwde pasta, maar ik had van andere hardlopers gehoord dat de soep ook erg lekker was!
Hydratatie was voor mij echt een uitdaging op zo'n warme dag. Ik begon met mijn twee bidons gevuld met Lucozade en daarmee kwam ik tot de tweede verzorgingspost. Bij het bijvullen wist ik dat ze alleen isotone poeder hadden, dat je aan water moet toevoegen. Zoals ik al eerder zei: probeer niets nieuws op de wedstrijddag. Omdat ik geen keus had, heb ik het toch geprobeerd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo'n fan was van het poeder. Ik kon het niet goed doorslikken in mijn bidon. Het grootste deel van de tweede helft van de race heb ik alleen op water gedronen. Ik wist dat als ik geen isotone poeder kon innemen, het nog steeds van vitaal belang was om voldoende water te drinken. Lees mijn blog over de marathon van Edinburgh voor meer informatie over wat er kan gebeuren als je dat niet doet.
https://www.runr.co.uk/blogs/news/156131911-public-health-warning-how-not-to-run-a-marathon
Hydratatie en voeding (bij warm weer) waren dus een belangrijke factor in waarom ik het zo zwaar vond. Iets waar ik de volgende keer zeker aan moet werken. En dit soort ultralopen zijn altijd een leerproces.
7 - Welke emoties heb je ervaren tijdens de ruim 13 uur die je hebt hardgelopen?
Heel veel. Ik was van tevoren ontzettend nerveus, maar tegelijkertijd ook zo opgewonden als een kind. Hardloopwedstrijden zoals deze zijn mijn geluksmomenten. Geweldige kameraadschap met gelijkgestemden, een prachtig landschap en een hoop frisse lucht en beweging.
Naarmate de dag vorderde en de hitte toenam, had ik het echt zwaar. Ik sleepte mezelf tot halverwege en was er helemaal doorheen. Ik vroeg me af hoe ik in vredesnaam dit allemaal nog een keer zou gaan doen. De gedachte om op te geven was niet bij me opgekomen, maar ik wist dat de tweede helft van de race erg zwaar zou worden.
Maar wat ik zo geweldig vind aan hardlopen, is dat je er niet alleen voor staat. Het lijkt misschien een solitaire sport, maar de steun en kameraadschap zijn ongeëvenaard. Eén man in het bijzonder, Peter, liep ongeveer hetzelfde tempo als ik. We hebben de tweede helft van de race grotendeels samen gelopen. Hij ging sneller de heuvels op en dan haalde ik hem weer in op de vlakke stukken en in de afdalingen. Van 50 tot 80 kilometer was het de gezelligheid met hem die me op de been hield. Vanaf 80 kilometer tot de finish liepen we wat langzamer en ik finishte ongeveer 30 minuten voor hem. Van 80 tot 100 kilometer kreeg ik wonderbaarlijk genoeg weer energie toen de temperatuur was gedaald en ik een pakje Fruit Pastels at!
Om te laten zien hoe geweldig de hardloopgemeenschap is, gaf Peter, die ik nog nooit had ontmoet en die toevallig ook uit Portsmouth kwam, me een lift naar huis. Onderweg stopten we bij McDonald's. Natuurlijk via de drive-thru!
8 - Wat was je gevoel toen je de finishlijn overschreed, 13 uur en 55 minuten na de start?
Opluchting, verslagen, maar een overweldigend gevoel van voldoening. Trots dat ik niet had opgegeven en trots dat ik de afstand had afgelegd met zoveel andere inspirerende mensen. Het grappige is dat het 'Race naar de Stenen' heet... en je komt daadwerkelijk bij de stenen aan en laat je fotograferen op 98 km... en dan moet je nog 2 km rennen!
Wees trots op je prestaties. Wees trots dat je een hardloper bent.
Het is een fantastisch evenement en ik kan het van harte aanbevelen. De mogelijkheid om de ervaring, voor, tijdens en na afloop, te delen met zoveel gelijkgestemde, inspirerende mensen maakt het extra bijzonder. Ik raad je aan om wat vrienden te zoeken, ze over te halen om mee te doen, samen te trainen en van de ervaring te genieten. Je zult er geen spijt van krijgen!
10 - Welk advies heb je voor iedereen die overweegt een ultraloop te doen?
Ultramarathons klinken misschien alsof ze alleen voor een kleine groep doorgewinterde hardlopers zijn. Maar niets is minder waar. Vergeet je persoonlijke records en tempo's op de halve of hele marathon maar, gooi ze maar in de prullenbak. Een ultramarathon is gewoon een dagje uit in de natuur, lekker slenteren, kletsen en veel eten! De sfeer is ontspannen, vriendelijk en ondersteunend. Het enige wat je hoeft te doen is even gas terugnemen, je hoofd omhoog houden, van het uitzicht genieten en lekker eten. En voor je het weet (of 13 uur later!) ben je een ultramarathonloper.
"Ren wanneer je kunt, loop als het moet, kruip als het noodzakelijk is; geef in ieder geval nooit op." ― Dean Karnazes.
