Dit is de wetenschappelijke uitleg:
Runners high is een informele term voor een plotseling euforisch gevoel of een energieboost die men ervaart tijdens langdurige, intensieve lichaamsbeweging. Men vermoedt dat β-endorfinen hiervoor verantwoordelijk zijn. β-endorfinen komen vrij tijdens lange, continue trainingen van matige tot hoge intensiteit, wat overeenkomt met langdurige fysieke inspanning. Dit valt samen met het moment waarop de spieren hun opgeslagen glycogeen verbruiken. De aanwezigheid van β-endorfinen zou vermoedelijk de pijnperceptie verminderen door de pijnsignalen van nociceptieve neuronen in het ruggenmerg negatief te reguleren. Het is echter belangrijk om te weten dat dergelijke pijnstillende effecten van β-endorfinen mogelijk de kans op blessures kunnen vergroten, omdat pijngevoelens gemakkelijker genegeerd kunnen worden. Hoewel het een "runners high" wordt genoemd, kan het effect optreden bij elke vorm van intensieve lichaamsbeweging of activiteit, niet alleen bij hardlopen.
Wat is de definitie van hardlopers: een gevoel van euforie en verkwikking dat sommige hardlopers ervaren na een intensieve hardloopsessie en dat wordt geassocieerd met een endorfinekick in de hersenen. Vergelijkbaar met seks... maar dan zonder die gekke grijns.
Runners high. Bestaat dat echt? Ik heb zo vaak na een zware heuveltraining of wedstrijd gehoord: 'Dat doe ik nooit meer', maar die belofte werd zelden nagekomen. Kan het, bestaat het echt?
Wetenschappelijke formule, maar vertelt niet het hele verhaal.
Na een zware training had ik altijd een gevoel van voldoening. Bij mijn vorige club, in een vorig leven, liepen we 8 of 9 mijl per keer. Ik douchte dan, ging in de club zitten met een Guinness en dacht: 'Verdomme, ik ben kapot, maar op een goede manier'. Bij Tewkesbury Athletics Club hadden we een groep hardlopers die makkelijk 8 mijl in minder dan 50 minuten konden lopen en we daagden elkaar week na week uit. Als je geblesseerd was, hoefde je niet terug te komen tenzij je een mijl in 6 minuten kon lopen. In één jaar hadden we meer marathonlopers in Londen onder de 3 uur dan welke club dan ook in Gloucestershire, inclusief Gloucester AC en Cheltenham and County Harriers. Geen geringe prestatie voor een kleine club.
Maar wat is die runner's high eigenlijk? Bij depressie zouden huisartsen lichaamsbeweging moeten aanmoedigen, vooral in de buitenlucht. Kan het de beweging zelf zijn, of een verhelderd bewustzijn van je omgeving, vergelijkbaar met shinrin yoku of bosbaden, als je het geluk hebt in de buurt van zo'n plek te wonen?
Zoals ik al aangaf, kan maximaal presteren in een relatief vriendelijke en competitieve omgeving de aanmaak van endorfine stimuleren die zorgt voor die 'runners high'. Ik geloof dat een combinatie van de omgeving, een gezonde rivaliteit en het allerbelangrijkste: het einddoel, essentieel zijn voor het ontstaan van die 'runners high'.
Dit jaar was het door Covid-19 onmogelijk om dat einddoel te stellen. Trainen en hardlopen hoefden niet op zo'n hoge intensiteit te gebeuren. Is dat het hele verhaal? Speelt emotie een rol? Natuurlijk, als je je down of neerslachtig voelt, zijn de trainingsresultaten misschien niet wat je verwacht, maar omgekeerd kunnen ze ook veel beter zijn. Je compenseert je gevoelens en twijfels misschien wel met een uitzonderlijke hardloopsessie.
Natuurlijk leiden niet alle activiteiten tot een 'runners high'.
Die euforie van het hardlopen is slechts een tijdelijke ervaring, waarna gevoelens van neerslachtigheid en waardeloosheid de overhand nemen. Maar op dat moment voelt het leven geweldig en lijkt bijna alles mogelijk. Dit gevoel van waardeloosheid kan achteraf versterkt of overdreven worden door de eisen van sociale media. We staan via deze platforms constant met elkaar in contact. Facebook, Twitter, Instagram, WhatsApp, en nu, vanwege Covid-19, Zoom en al die andere dingen. De druk om een solide façade op te houden is zo overweldigend dat je er bijna aan bezwijkt. Ik ken veel mensen die dit niet alleen ervaren door het hardlopen, maar ook door het tempo en de eisen die het leven aan ons stelt. We moeten ons allemaal aanpassen en het spel meespelen. Soms kan iemand die op een obscure of 'onconventionele' manier bijdraagt aan de massa, gekleineerd worden en zich klein voelen.
Hoe kun je de euforie van het hardlopen ooit nog terugkrijgen als het gejuich is weggeëbd? De gemiddelde hardloper ervaart dit normaal gesproken niet, maar er is altijd een gevoel van 'nadat de spanning is verdwenen'. Jemig, ik kom niet eens in de buurt van hoe ik jaren geleden liep. Ik wil het eigenlijk ook niet proberen, maar ik zie wel mensen die denken dat ze de tijden van mensen die meer dan 20 jaar jonger zijn, serieus kunnen evenaren. Waarom?
Weet iemand van de depressies waar drievoudig Olympisch deelneemster Suzy Favor Hamilton mee kampte? Ze schreef over haar worstelingen in haar boek Fast Girl. Ze werd escort in Las Vegas om die 'runners high' te vervangen. Ze verving seks met vreemden door dat gevoel van euforie. Die opwinding, die kick. Het is een triest verhaal en ik leef echt mee met haar man en dochter, die allemaal moesten leren omgaan met haar depressie en angst en de daaropvolgende terugval na het presteren op zo'n hoog niveau en het vertegenwoordigen van haar land, iets waar de meesten van ons alleen maar van kunnen dromen. Haar man moet heel sterk en steunend zijn geweest om zulk grillig gedrag te verdragen. Wij 'gewone mensen' moeten doorvechten en hoewel seks met vreemden aantrekkelijk klinkt, en dat waarschijnlijk ook is, is het voor de meesten niet haalbaar of de oplossing.
Het doet het uitzicht eigenlijk geen recht.
Luchtig maar met een strakke bovenlip en een waanzinnig Tommy Cooper-kapsel.
Ian en ik
Op de een of andere manier zal ik dat gevoel van euforie na het hardlopen altijd blijven ervaren.
%20van%20Clive){kind=link}