Het is triest dat er iets ingrijpends moet gebeuren om je de ogen te openen. Om je een schop onder je kont te geven en je het leven te laten waarderen.
Voor mij waren het twee jaar vol ellende met betrekking tot mijn nieren, een lijdensweg door nierfalen die mijn lichaam en geest tot het uiterste dreef. Ik was een twintiger gevangen in het aftakelende lichaam van een tachtiger. Maandenlange dialyse, operaties, ziekenhuisopnames, talloze medicijnen en een mislukte transplantatie eisten hun tol, maar ik wist dat ik op een gegeven moment de kans zou krijgen om weer te leven!
Toen ik eindelijk een succesvolle transplantatie onderging, wist ik dat ik misschien nooit meer een kans zou krijgen, dus wilde ik elke seconde ten volle beleven. Helaas gooide COVID roet in het eten... Ik had net dit prachtige geschenk gekregen, maar zat opnieuw gevangen. Een kleine troost was dat de rest van de wereld dat ook was.
Ik moest fit blijven nu de wereld nog gesloten was en ik wilde absoluut geen taart opgeven, dus geïnspireerd door mijn partner begon ik met hardlopen. Ik was nooit een hardloper geweest, ik had nog nooit meer dan 5 km gelopen! Ik wilde altijd al een van die mensen zijn die op zaterdagmorgen hun hardloopschoenen aantrokken en de deur uitgingen voor een heerlijk rondje door het platteland, maar ik was nooit bereid om er de moeite voor te doen.
Tijdens de lockdown was het makkelijker om me te concentreren (er was immers niet veel anders te doen), dus stelde ik mezelf de uitdaging om 20 km te hardlopen, iets wat ik voorheen nog nooit had gedaan.
Het was zwaar en ik was zo ontzettend traag, ik haatte de dagen dat ik ging hardlopen. Soms was ik al om 10 uur 's ochtends klaar om te gaan, maar verliet ik het huis pas om 6 uur 's avonds. Dat is uitstelgedrag van professionele proporties, hoe heb ik dat in vredesnaam volgehouden tijdens de lockdown? Ik ben iemand die gewoon overal goed in wil zijn, maar zoals mijn partner Chris me steeds weer voorhield: je kunt niet alleen maar goed zijn in hardlopen.
Ik hield vol, drie trainingen per week werden er vier, daarna vijf en nu is er ook nog een dag met crosstraining. Mijn 5 km-tijden gingen van 45 minuten naar minder dan 30 minuten, mijn lange duurlopen werden langer en mijn glimlach werd breder, mijn enthousiasme voor hardlopen bloeide op.
Toen ik in juli mijn eerste halve marathon voltooide, was ik best tevreden, maar ik wist dat ik meer kon, ik wist dat ik harder kon pushen, niet zozeer voor de snelheid, maar voor de afstand. Dus ging ik naar huis en schreef me, zonder wedstrijdervaring, zonder marathon op mijn naam en met slechts drie maanden hardloopervaring, in voor mijn eerste ultra. Waanzinnig? Waarschijnlijk wel, maar ik werk er zo hard voor. Het is niet alleen een enorme persoonlijke uitdaging, maar ik kan ook proberen geld in te zamelen voor twee fantastische nierstichtingen die zoveel doen om patiënten te ondersteunen.
Ik weet niet hoe ver een niertransplantatiepatiënt ooit heeft gerend, maar ik blijf het geweldig vinden om mijn lichaam en geest tot het uiterste te drijven, vooral nu ik de controle heb. Hoewel COVID mijn plannen volledig in de war heeft gestuurd, heeft het leven me een andere richting gegeven en zonder de lockdown had ik deze prachtige liefde voor hardlopen en avontuur op de trails nooit ontdekt.
-------------------------------
Hartelijk dank aan Tara voor het delen van haar verhaal en we hopen dat je blijft genieten van het hardlopen op de trails!
Wil je jouw hardloopverhaal delen? Neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk!
Veel plezier met hardlopen.
Teamloper.
