Ik heb het geluk gehad om in februari 2018 al eens een blogpost voor Runr te schrijven. Destijds moest ik mijn training voor de marathon van Londen onderbreken, omdat ik een zware hersenschudding opliep na een val op het ijs (ik moest naar de spoedeisende hulp, maar gelukkig en ongelooflijk genoeg had ik geen botbreuken). Ik dacht dat ik mijn verhaal nog eens zou delen in de hoop dat het anderen kan inspireren.
Toen ik twee jaar oud was, werd bij mij een zeldzame genetische aandoening vastgesteld: osteogenesis imperfecta type 1, ook wel bekend als broze bottenziekte. Naar schatting lijden slechts 5000 mensen in het Verenigd Koninkrijk aan deze aandoening. Osteogenesis imperfecta betekent letterlijk 'onvolledige botvorming' en zorgt ervoor dat botten gemakkelijker breken dan normaal. Er is momenteel geen genezing mogelijk, hoewel er klinische onderzoeken en behandelingen zijn die de aandoening kunnen verlichten. Ik weet nooit wanneer de volgende breuk zal plaatsvinden, of hoe het mijn leven zal beïnvloeden.
Ik heb type 1, wat wordt beschreven als de mildste vorm, hoewel ik al minstens 50 botbreuken heb gehad. Type 1 wordt ook wel een onzichtbare aandoening genoemd, omdat ik er gewoon uitzie als ieder ander, tenzij je heel goed kijkt en ziet dat het wit van mijn ogen (sclera) een blauw/grijze kleur heeft. Als je me bij een parkrun zou tegenkomen, zou je gegarandeerd niet weten dat ik een gezondheidsprobleem heb.
Ik heb geleerd om met mijn aandoening te leven en ik ben trots op wie ik ben en wat ik tot nu toe heb bereikt. Ik accepteer dat ik voorzichtig moet zijn en dat ik nooit iets als skiën of schaatsen kan proberen. Ik ben altijd erg sportief en actief geweest en ik ben dankbaar dat ik ben opgegroeid met een fantastisch ondersteunende familie en vrienden. Ik ben ook altijd een heel vastberaden persoon geweest, zelfs al van jongs af aan. Toen ik 4 jaar oud was, liep ik rond met een gebroken arm en niemand wist ervan, totdat ik een paar weken later dezelfde arm opnieuw brak, maar op een andere plek (blijkbaar had ik helemaal niet geklaagd over de pijn!). Ik werd zelfs ontmoedigd en uitgesloten van gymlessen toen ik naar de basisschool ging. De gemeente wilde me aanvankelijk naar een speciale school sturen omdat ze mijn aandoening gewoon niet begrepen, maar aan het einde van groep 6 was ik aanvoerder van het schoolnetbalteam.
Ik ontdekte hardlopen nadat ik op mijn veertiende niet meer veilig kon voetballen vanwege een enkelbreuk. Al vind ik het nog steeds heerlijk om af en toe een balletje te trappen! (Ik denk dat mijn record voor hooghouden rond de 250 ligt.) Ik werd verliefd op hardlopen omdat ik er makkelijk aan mee kan doen. Het helpt me zeker, zowel fysiek als mentaal. Op een dag besloot ik gewoon eens een rondje door de straat te rennen en elke keer kwam ik een stukje verder. Hardlopen is iets waar ik echt van geniet, zelfs als het stortregent. Tot nu toe heb ik vier volledige marathons gelopen, waaronder die van Yorkshire in 2016 en 2017, Londen in 2018 (het jaar dat het echt bloedheet was) en Parijs in 2019 (mijn eerste reis naar het buitenland in mijn eentje). Ik heb ook veertien halve marathons gelopen, waaronder de Great North Run, die ik vijf keer heb gedaan.
Mijn passie voor hardlopen lijkt elk jaar te groeien en ik ben altijd op zoek naar manieren om mezelf te verbeteren of naar mijn volgende wedstrijd. Dit wordt altijd geïnspireerd door de geweldige mensen en communities die ik onderweg heb ontmoet, met name Runr, GoodGym, Marathon Talk en parkrun. Zo had ik dit jaar in februari een fantastische ervaring op het Marathon Talk Run Camp in het Peak District. Ik was nerveus om te gaan, maar de steun en aanmoediging van de andere hardlopers was gewoonweg ongelooflijk. In één weekend lukte het me om een lokale parkrun, een heuveltraining en een halve marathon te voltooien. Ik had nooit gedacht dat het mogelijk zou zijn, aangezien ik vorig jaar vier maanden op krukken heb gelopen vanwege een heupblessure en in december 2019 ook nog eens ben gevallen en mijn pols heb gebroken.
Er zijn twee mensen in het bijzonder die me altijd hebben geïnspireerd om te blijven hardlopen en mijn uiterste best te doen.
Ik leerde Anji Andrews kennen toen ik in april 2018 lid werd van GoodGym Newcastle (een combinatie van fitness/sporten en vrijwilligerswerk). Ik werd vanaf de allereerste les die ik bijwoonde meteen opgenomen en ik heb altijd het gevoel gehad dat mijn onzichtbare beperking (en dat is het nog steeds) nooit een probleem is geweest. Ik ben heel blij en trots dat Anji mijn goede vriendin en hardloopcoach is. Ze is enorm inspirerend voor me, vooral tijdens het hardlopen, omdat ze zo deskundig en benaderbaar is en me altijd fantastisch advies geeft. We delen de slogan 'nooit opgeven' en dat heeft me enorm geholpen om moeilijke situaties, zoals blessures, te overwinnen.
Iemand anders die een enorme inspiratiebron voor me is, is mijn beste vriend van de basisschool, Nicholas, die helaas op 12-jarige leeftijd aan leukemie is overleden. Nicholas was de meest aardige, zorgzame, vriendelijke, grappige en vastberaden vriend die ik me kon wensen. De herinnering aan Nicholas heeft me altijd geholpen om moeilijke tijden door te komen en mezelf te blijven pushen, bijvoorbeeld bij kilometer 26 van de marathon van Londen in 2018, toen het 24 graden was maar ik nog 16,4 kilometer te gaan had, of bij de marathon van Parijs, toen mijn horloge 42,2 kilometer aangaf maar ik de finishlijn nog niet in zicht had.
Ik kan momenteel niet hardlopen vanwege een blessure aan mijn achillespees, maar ik ben vastberaden en heb onlangs weer gefietst. Ik ga ook door met krachttraining. Volgend jaar word ik 30 , en Nicholas zou dan ook 30 zijn geworden. Ik wil graag een hardloopuitdaging organiseren om geld in te zamelen voor een goed doel ter nagedachtenis aan hem. Ik weet nog niet precies wat ik fysiek aankan of wat er precies gaat gebeuren, gezien de onzekere tijden, maar houd deze pagina in de gaten!
