Hardlopen voor Oost-Wales en mijn motivatie terugvinden: de Welshe interregionale crosscountrykampioenschappen.
Na een teleurstellende race een paar weken geleden op het crosscountryparcours bij Penlan Leisure Centre in Brecon, keerde ik dit weekend terug om voor het eerst het paarse vest van Oost-Wales te dragen tijdens de Welsh Inter-Regional Cross Country Championships. Mijn voorbereiding op deze race was verre van perfect, omdat ik sinds mijn laatste bezoek aan Brecon last had van een strakke hamstring en piriformis-spier. Daarom sprak ik met mijn coach af dat ik tot na Kerstmis geen wedstrijden meer zou lopen en me tot het nieuwe jaar zou concentreren op plezier en revalidatie. Zes dagen voor de race ontdekte ik echter dat mijn diensten, vanwege een misverstand met mijn e-mailadres, toch nodig waren. Mijn plan om de training zo licht mogelijk te houden viel dus in het water toen ik, net als de andere atleten, in de regen aan de startlijn stond.
Na overleg met John (tri-coaching.co.uk) waren we het erover eens dat ik, omdat ik de afgelopen drie weken nauwelijks had getraind, het rustig aan moest doen in de paar dagen voor de wedstrijd. Dat zou mijn herstel namelijk kunnen vertragen en ik zou in die tijd geen noemenswaardige conditie opbouwen. Het was dus beter om goed uitgerust aan de start te verschijnen.
Ik reisde naar Brecon met een andere atleet uit Monmouth, Huw Evans, die volgens de RunBritain-ranglijst de beste hardloper van Monmouth is (ik heb net even gekeken en ik sta tweede, 9152e in het Verenigd Koninkrijk). Ik had maar één keer eerder tegen Huw geracet, tijdens de Ross 10 km iets meer dan een jaar geleden, en toen werd ik flink ingemaakt. Toen we Monmouth verlieten, kondigde hij aan dat hij voor West-Wales zou gaan hardlopen, maar ik wist de drang te onderdrukken om hem langs de kant van de weg een schop te geven en weg te rijden. We hopen in het nieuwe jaar samen te trainen, wat ik enorm hoop te bereiken, vooral als we samen intervaltrainingen kunnen doen. Ik denk dat het hebben van iemand die je aanmoedigt/achtervolgt tijdens intervaltrainingen een gegarandeerde manier is om harder te werken, omdat het je laat zien waar je naartoe moet werken. Ik loop pas zo'n drie jaar competitief hard en ik lijk nog steeds in de lift te zitten, een curve die ik hopelijk nog een tijdje omhoog kan sturen. Hopelijk zullen deze sessies helpen bij deze zoektocht.
De weersvoorspelling voor de racedag was regen en die verwachting werd niet teleurgesteld. In Brecon werden we begroet door een gestage motregen, die steeds heviger werd toen ik de slim gecamoufleerde tent in Oost-Wales verliet om naar de startlijn te gaan. De regen zou een belangrijke factor in de race worden, want het bleef de hele tijd regenen en maakte het parcours met elke ronde drassiger en gladder.
Mijn gebruikelijke tactiek voor een korte wedstrijd zoals een 10 km, is om te snel te starten, vervolgens af te zien en te proberen het in de tweede helft vol te houden.
Ik besloot deze keer iets anders te proberen, omdat ik niet zeker wist hoe mijn hamstring het zou houden. Het plan was om de race iets verder naar achteren te starten dan normaal, het rustig aan te doen bij de start en te proberen het tempo op te voeren naarmate de race vorderde. Het vinden van een geschikte startpositie was lastig, omdat er maar weinig bekende gezichten waren. Nadat het startschot klonk, zag ik echter vlak voor me een loper uit Pontypool, die ik slechts één keer eerder had verslagen, en besloot dat mijn positie waarschijnlijk wel goed was. De eerste ronde voelde comfortabel aan en ik voelde me ook comfortabel toen ik aan de tweede ronde begon. Ik haalde de man uit Pontypool in, terwijl ik mezelf voorhield dat ik niet te hard van stapel moest lopen. Ik nestelde me vlak achter een andere loper uit Oost-Wales, waar ik de rest van die ronde en het eerste deel van de laatste ronde bleef.
Tegen de tijd dat de derde en laatste ronde begon, werd het parcours steeds gladder en ik was blij te ontdekken dat mijn Innov-8 X-talons me meer grip gaven dan de lopers met crosscountry-spikes. Ik ben echt heel blij met deze schoenen. Ze zijn licht en comfortabel en bieden tegelijkertijd een uitstekende grip op gladde ondergrond. Het parcours bestond uit een aantal korte maar steile afdalingen die flink waren afgesleten door de eerdere races die dag. Ik kon alle voorzichtigheid laten varen en me er vol overgave vanaf storten, om vervolgens onderaan scherp te draaien zonder mijn pas te verliezen. Daar moesten de lopers om me heen, door het gebrek aan grip op de hiel van de spikes, juist voorzichtig te werk gaan.
Gedurende het grootste deel van de race vocht ik om de positie met twee mannen uit Noord-Wales, maar in de laatste meters kon ik sterk finishen en mijn sprint was genoeg om ze in te halen en een flinke voorsprong te nemen. Ik was erg blij dat mijn tactiek werkte, want ik maakte vier plaatsen goed in de laatste ronde en kwam tot op 2 seconden van nog eens twee plaatsen. Misschien is een verstandiger tempo de sleutel tot succes, zowel bij kortere als bij langere races, waar ik normaal gesproken best goed in ben om een gelijkmatig tempo te lopen! Ik finishte in een niet onaardige tijd van 34:51 over 5,6 natte mijl, wat goed genoeg was voor de 48e plaats van de 133 deelnemers en de 20e plaats in mijn leeftijdscategorie. Huw won in onze leeftijdscategorie maar liefst 4 minuten sneller dan ik.
Deze wedstrijd was een enorme stap omhoog qua niveau vergeleken met de GLCL-wedstrijden, waar ik zo van genoten heb afgelopen zomer. Het is een beetje alsof je denkt dat je in de Premier League rijdt, maar erachter komt dat je in de Vauxhall Conference zit! Ik ben erg blij met mijn eindpositie, vooral gezien mijn blessureproblemen in de aanloop ernaartoe, en hoop in de nabije toekomst weer op dit niveau te kunnen presteren. Het feit dat ik deze keer 4 minuten sneller was, geeft wel aan hoe slecht ik een paar weken eerder op dit parcours had gelopen. Deze wedstrijd was heel belangrijk voor me en heeft me de broodnodige motivatie teruggegeven om weer serieus te gaan trainen. Na de kerstvakantie begint het harde werk pas echt, want dan ga ik mijn marathontraining weer oppakken ter voorbereiding op mijn terugkeer naar Manchester, waar ik vastberaden ben om dit keer onder de 3 uur te duiken, na een frustrerende 3 uur en 1 minuut dit jaar!
Ik concentreer me intens op een steile afdaling (ik ben nummer 673).
Ondanks de pijn lukt het me toch om te blijven lachen!
Hartelijk dank aan Gareth voor het delen van zijn hardloopavontuur met ons.
2016 was een fantastisch jaar voor mij op sportief gebied en hij hoopt volgend jaar door te zetten en te proberen zich in 2018 te kwalificeren voor het Britse triatlonteam in zijn leeftijdscategorie op de ironman-afstand.
Volg Gareth via een van de onderstaande kanalen:
triathletedentist.wordpress.com
Twitteraccount: @3athletedentist
Facebook: facebook.com/3athletedentist
Wil je in 2017 op een van onze blogs verschijnen? Stuur ons dan een e-mail naar info@runr.co.uk. We delen graag jouw hardloopavontuur en willen andere hardlopers in de hardloopgemeenschap inspireren.
