Sommige mensen beginnen met hardlopen om fit te blijven of af te vallen. Anderen doen het om zichzelf uit te dagen. Mijn hardloopavontuur begon om andere redenen... meer als een achterdeur.
In 2005 werd mijn leven volledig op zijn kop gezet. In minder dan zes maanden tijd overleden twee familieleden. Eerst mijn oom, 46 jaar oud, en drie maanden later mijn peetvader, 52 jaar oud. Beiden stierven aan een beroerte. Het was niet de eerste keer dat mijn familie met dit probleem te maken kreeg. Diabetes en hart- en vaatziekten komen al lang voor in onze familie. Toen ik nog een klein kind was, overleed mijn grootvader aan diabetes, maar ik was te jong om het te begrijpen. Dat jaar was anders. Het was een echte waarschuwing.
Hoewel mijn gezondheid niet direct in gevaar was, voelde ik dat ik iets moest doen. Ik at relatief gezond, maar dat was niet genoeg.
Als kind heb ik altijd verschillende sporten beoefend, van taekwondo tot tennis. Maar ondanks alle inspanningen van mijn ouders, heb ik nooit echt een passie voor een van die sporten ontwikkeld.
Atletiek was waarschijnlijk de enige discipline waar ik echt enthousiast over was. Vooral sprinten vond ik erg leuk. Tenminste, in het begin. Maar al snel werd de sfeer in mijn toenmalige club meedogenloos competitief. Toen vond ik het niet meer leuk.
Dus ik begon in mijn eentje te hardlopen. Ik wist niet waar dat me naartoe zou leiden of hoe lang ik dit zou volhouden. Ik moest gewoon hardlopen.
Het was zwaar. Ik miste techniek en uithoudingsvermogen, maar ik bleef gewoon doorgaan. In het begin was het een manier om mijn gedachten te ordenen en met het verdriet om te gaan. Net als therapie. Toen ik doorzette, begon ik de positieve effecten op mijn lichaam te voelen. Ik maakte eindelijk weer contact met mijn lichaam.
Begrijp me niet verkeerd. Het was niet altijd makkelijk om de motivatie te vinden. Vooral de winters waren zwaar. Ik moest vechten tegen de wind, de kou en de dagelijkse verleiding om op mijn comfortabele bank te ploffen. Maar ik hield altijd het gevoel voor ogen dat ik na het hardlopen zou hebben.
Naarmate mijn hardlooptempo verbeterde, ontwikkelde mijn leven zich ook positief. Ik bleef leren van andere hardlopers en mijn techniek perfectioneren. Voordat ik het besefte, nam het geluk de overhand op de pijn. Ik voelde me levendiger, productiever en opener naar anderen. Mijn leven ging weer vooruit.
Hardlopen hielp me niet alleen om met mijn verdriet om te gaan. Het opende mijn ogen voor talloze activiteiten en mogelijkheden. Ik ontwikkelde een passie voor sporten en maakte fitness een integraal onderdeel van mijn leven.
Het is nu twaalf jaar geleden en ik ben mijn fitnessdoelen blijven ontwikkelen en bereiken. Telkens als het leven moeilijk wordt, weet ik dat ik iets heb waar ik van geniet en waar ik mijn gedachten op kan richten. En met hulp kun jij ook leuke, persoonlijke fitnessdoelen vinden en bereiken.
------------------------------------------------------------------------Met dank aan Marie voor haar openhartigheid en het delen van haar reden om mee te doen aan de hardloopwedstrijd.
Je kunt Marie volgen via Twitter - @RepNPepper en via haar fitnessblog - http://repnpepper.com
Als je een blog voor ons wilt schrijven, neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk.
Veel plezier met hardlopen en wees trots dat je een hardloper bent!
Teamloper.
