Hallo iedereen,
En hier ben ik dan, op het punt om mijn allereerste blog met jullie te delen! Ik heb geen idee hoe dit zal uitpakken, maar ik hoop echt dat jullie het met plezier lezen en dat ik iemand kan helpen en inspireren! Dus, daar gaan we dan….
Even iets over mezelf: mijn naam is Alison en ik woon met mijn familie in een leuk stadje in Lincolnshire. Ik ben 25 jaar oud en ik ben een hardloopster, en gek genoeg doe ik het gewoon voor de lol! (beetje bizar, hè?). Op school had ik een hekel aan sport. Ik ging naar geen enkele club (mijn ouders vonden dat stiekem wel fijn, ze hoefden me nergens heen te brengen). Als ik onder de sportdag uit kon komen, zou ik dat zeker doen, want als ik meedeed, werd ik altijd laatste.
Laat me je even meenemen naar ongeveer 3 jaar geleden… Ik woonde toen in Peterborough met mijn toenmalige partner en was erg gelukkig, hoewel er wel dingen waren die ik wilde veranderen. Ik leed aan angststoornis en slikte medicijnen om het dagelijks leven aan te kunnen. Het had een negatieve invloed op onze relatie; ik zocht troost in eten, kwam aan in gewicht en deed eigenlijk niets.
Dus ik besloot om me aan te melden voor een Zumba-les bij mij in de buurt. Dat was een hele stap, ik stond te zweten en te ijsberen voordat ik ging, kende niemand en wist dat zodra ik binnenkwam alle ogen op me gericht zouden zijn. Maar iets zei me dat ik gewoon moest gaan… Dus dat deed ik. Ik parkeerde mijn auto en zag twee meisjes kijken waar ze heen moesten, dus ik vroeg ze of ze naar de Zumba-les gingen. Joepie, ze zeiden ja – een beetje druk minder. We liepen samen naar binnen, kletsten wat, deden de les mee en we hebben ontzettend veel gelachen (ik ben dol op dansen). Ik wist dat ik zeker terug zou komen. Ik bleef gaan wanneer ik kon, naast mijn diensten, maar soms zat daar een paar weken tussen.
Op een dag besloot ik dat er vast wel iets anders moest zijn om me uit huis te krijgen, mijn angst te verminderen en fit te blijven. Ik had al een paar keer meegedaan aan Race for Life (fantastische evenementen op een geweldig parcours) en vond het geweldig om geld in te zamelen voor het goede doel. Het hardlopen zelf vond ik minder leuk, want ik ontdekte ook dat ik klonk als een stoomtrein omdat ik een lichte angststoornis had! Uitstekend! Tsjoe tsjoe. Maar om de een of andere reden besloot ik te gaan joggen! Waar dacht ik in hemelsnaam aan? Meisje, je kunt geen 200 meter rennen zonder het gevoel te hebben dat je flauwvalt, misselijk wordt of geen adem meer krijgt, en dan wil je ook nog alles opeten wat je ziet (dat eetgedrag verdwijnt helaas nooit helemaal... maar we hebben het verdiend, toch?).
Dus daar stond ik dan, me in te schrijven voor de Peterborough Park Run… op een zaterdag… om 9 uur 's ochtends!!! Dat is toch normaal? Zaterdag brak aan en ik ging met mijn nichtje naar Ferry Meadow (wat een prachtig park trouwens). Natuurlijk had ik mijn nichtje meegenomen om haar te steunen, een perfect excuus om niet al te snel te hoeven lopen. Haha. Om 9 uur gingen we van start en we waggelden/wandelden de 5 km, zwetend, terwijl mijn nichtje steeds vroeg hoe ver het nog was. En toen, ineens, was de finishtunnel in zicht!
Wauw! Misschien valt die Parkrun-onzin toch wel mee - het leek wel alsof de tijd snel om was, dus we renden door de finishtunnel. Ontzettend blij met wat we hadden bereikt, gingen we naar huis voor thee en cake! Ik wachtte vol spanning op mijn tijd en rond 11 uur kwam die binnen: Alison, je hebt je eerste Parkrun in 26 minuten gelopen!!! Ongelooflijk, dat is indrukwekkend, maar dat kan toch niet kloppen? Race for Life kostte me minstens 50 minuten en het is dezelfde afstand. Ik mailde Parkrun om mijn tijd te bevestigen... blijkbaar had ik beter naar de briefing voor beginners moeten luisteren, ik had nog een rondje moeten lopen! Ik dacht al dat dit te mooi was om waar te zijn! Volgende week proberen we het opnieuw.
Mijn eerste officiële tijd was 45 minuten, waar ik superblij mee was. Ik veranderde van baan en mijn werkgever paste het schema aan zodat ik bijna elke week naar Parkrun kon, dus ik bleef gaan wanneer ik kon. Ik finishte nog steeds als een bezweet biet, maar ik hield vol. Mijn vader deed ook mee. Hij was altijd al goed in hardlopen, vergeleken met mij. Ik rende nog niet eens naar de bus, en ja hoor, hij versloeg me en kan nog steeds sneller rennen dan ik! Go pap! Ik herinner me een keer dat ik aan het hardlopen was en een sterke loop voelde. In de verte zag ik hem. Ik bleef de grond achterna jagen, langzaam maar zeker verslond ik hem en... ik haalde hem in. Je kunt je mijn opwinding wel voorstellen, ik zou hem VERSLAAN! En een persoonlijk record halen! Ik kwam over de finishlijn met een enorme grijns op mijn gezicht en stopte mijn Strava... De tijd was ongeveer mijn gemiddelde. Het bleek dat mijn vader te veel had gegeten in de zon in Mexico en een langzamere tijd had gelopen! Balen! Ik heb hem nog steeds niet verslagen, maar dat gaat me ooit lukken!
Sommige parkruns voelden geweldig aan, ik voelde me sterk en eindelijk in staat om de hele afstand te rennen. Andere runs waren echter zo zwaar dat ik wel wilde huilen, elke stap voelde alsof ik van lood was gemaakt. Ik had gewoon niet het uithoudingsvermogen, maar ik wist dat ik moest blijven proberen. Bij mijn 50e Parkrun liep ik een persoonlijk record van 36.46, bijna 10 minuten sneller dan mijn allereerste run, en dat was een fantastisch gevoel. Om te zien hoe ver ik in iets meer dan een jaar tijd was gekomen! Dus afgelopen april besloot ik iets nieuws te proberen! Mijn vader en ik schreven ons in voor onze eerste 10 km voor Sport Relief... vier weken voor het evenement! Oeps! Ik had nog nooit meer dan 5 km hardgelopen, dit kon interessant worden. De dag van het evenement brak aan en ik wist gewoon dat ik de hele afstand moest rennen! Ik wilde kunnen zeggen dat ik een 10 km had gerend zonder te stoppen.
Aan de startlijn werd ons verteld dat het rondjes van een mijl rond een veld zouden zijn - de angst voor de gymles op school sloeg weer toe! Ik was doodsbang en had spijt dat ik me had ingeschreven, maar daar gingen we dan. De eerste 5 kilometer ging goed, ik wist dat ik dit kon. We telden elke ronde en hielden een constant tempo aan. Toen we wisten dat we nog twee rondjes te gaan hadden, deden mijn benen en voeten pijn, mijn rug deed pijn en alles deed pijn! Hoe moest ik in vredesnaam nog twee rondjes rond dit veld rennen?! Ik ging door, terwijl ik in mijn hoofd dacht: 'Je moet dit helemaal rennen!' De adrenaline gierde door mijn lijf. De vrijwilligers bleven ons aanmoedigen, maar ik realiseerde me al snel dat we de laatsten waren. Met nog een halve ronde te gaan wilde ik eigenlijk gewoon stoppen, maar ik bleef doorgaan. Toen ik mijn moeder en mijn nichtje aan het eind zag staan, die ons aanmoedigden, wist ik dat ik nog één laatste zetje kon geven. Ik voelde de tranen in mijn ogen opwellen, ik zou die HELE 10 kilometer rennen! En daar ging ik over de finish! Ja, we waren de laatsten, maar dat maakte niet uit, we hadden de medaille verdiend en we hadden het helemaal gerend! Mijn tijd was 1 uur en 25 minuten!
Ik heb sindsdien een Race for Life 10 km in 1 uur en 22 minuten gelopen. Ik heb net mijn 80e Parkrun voltooid en een persoonlijk record van 34.42 neergezet - 11 minuten sneller dan mijn eerste Parkrun. Ik ben 12 kilo afgevallen en zie dat mijn figuur is veranderd. Ik woon nu weer bij mijn ouders, maar ik ben gelukkig, fitter en hoef geen medicijnen meer te slikken tegen angst! Hardlopen is mijn therapie, het helpt me om mijn hoofd leeg te maken en me elke dag te concentreren. Ik ben van het meisje dat zich afsloot van de buitenwereld veranderd in het meisje dat kan hardlopen. Ik ben gelukkig en gezond. Ik kan Parkrun niet genoeg bedanken voor wat het me heeft gebracht. Ik heb door het hardlopen geweldige vrienden gemaakt, we steunen elkaar allemaal en erkennen elkaars successen! Taart voor iedereen die een persoonlijk record haalt!
Ik heb nu een nieuwe uitdaging… Ik heb me ingeschreven voor mijn allereerste halve marathon – de Perkins Great Eastern… voor het goede doel Young Minds. Ik wil kinderen en jongvolwassenen helpen die, net als ik, worstelen met psychische problemen en de bewustwording hierover vergroten, want het komt tegenwoordig veel voor. Ik wil mensen inspireren. Ik wil mensen laten zien dat ze letterlijk alles kunnen bereiken als ze maar doorzetten! Wees moedig en grijp je kans! Probeer iets nieuws! Ga ervoor!
Ik heb een hardloopschema ter voorbereiding op de wedstrijd en ik werk nu met een personal trainer om mijn kracht en hardlooptechniek te verbeteren. De overstap van 10 km naar de halve marathon is niet makkelijk en ik ben er zeker nog niet! Maar ik geef niet op! Ik loop momenteel 7,4 mijl (12 km). Ik heb tegenslagen gehad, zoals ziekte en het verliezen van mijn motivatie, zoals we dat noemen. Ja, het is moeilijk om er weer in te komen. Ik heb halverwege een hardloopsessie gehuild omdat alles pijn deed en ik moest stoppen om te wandelen. Maar ik heb ook gehuild na een fantastische run - tranen van geluk. Een persoonlijk record halen met een sterke run! Niemand kan het gevoel beschrijven dat je dan krijgt! Opwinding, zenuwen, tranen, geluk, adrenaline, alles in één!
Mijn meest trotse race was een 8 kilometer lange Fen Race die ik in 57 minuten finishte. Toen ik de bocht omging en de klok zag, wist ik hoe goed ik het had gedaan. Dat maakte me zo blij. Maar niet alleen dat, toen ik terugkwam en mijn beste vriendin haar beste tijd zag lopen in 59 minuten… Dat zorgde voor een emotionele omhelzing! Je deelt de emoties, je weet wat mensen doormaken tijdens het hardlopen, je ziet de gezichtsuitdrukkingen… Dus als je aan het hardlopen bent of meedoet aan een parkrun, en je komt iemand tegen, moedig diegene dan aan! Zij zijn ook bezig met hun eigen reis! Dus proost op mijn lieve vrienden, van wie sommigen hun eerste halve marathon gaan lopen of een persoonlijk record proberen te verbeteren! En alle andere hardlopers! GA DOOR!
Vanavond lag ik in bad na te denken over wat ik in deze blog zou zetten, hoe ik het zou schrijven? Hoe kan ik mensen inspireren? Hoe kan ik grappig zijn? Hoe kan ik voorkomen dat het saai wordt? (Ik hoop dat jullie nog niet slapen) want ik viel in slaap terwijl ik erover nadacht… Ik begin te dromen dat ik aan het rennen ben en er verschijnt ineens een afdaling! (De nachtmerrie van elke hardloper, toch?) Ik struikel… Mijn benen vliegen omhoog in het bad en ik ben weer wakker! Hardlopersbrein! Onze logica werkt in getallen… nog één kilometer, dat is 7,5 minuten… Hoe dan ook! Ik hoop dat jullie het allemaal leuk vonden om te lezen! Ik heb in ieder geval alle emoties doorleefd tijdens het schrijven. Ik hoop minstens één persoon te inspireren! Aan alle anderen: jullie zijn geweldig!
----------------------------------------
Hartelijk dank aan Alison voor het delen van haar hardloopavontuur met ons. Het is echt inspirerend om te lezen hoe hardlopen haar leven heeft veranderd en je voelt de passie voor hardlopen.
Volg haar hardloopavontuur op Twitter: @Alifitness91
