Ik heb net mijn eerste halve marathon gelopen sinds de geboorte van mijn zoon. Na een traumatische bevalling, meer dan twaalf maanden slecht slapen en een heupblessure, kan ik wel zeggen dat het lang heeft geduurd voordat ik mijn liefde voor hardlopen weer terugvond.
Ik weet dat zwangerschap en moederschap veel in mijn leven hebben veranderd, maar ik wil mijn oude vriendin zo graag terug.
Rennen
Kijk, hardlopen en ik hebben zoveel samen meegemaakt. We ontmoetten elkaar voor het eerst toen ik trainde om bij de luchtmachtreserve te komen. Ik wist absoluut niets van hardlopen. Ik ging joggen, rende voluit, moest overgeven en strompelde terug. Ik deed het wat rustiger aan, hield vol en begon een paar kilometer per avond te rennen. Hardlopen gaf me echt iets om me op te concentreren als naïeve twintiger!
Vanaf dat moment ging het hardlopen steeds beter met me. Ik herinner me mijn eerste 10 kilometer nog goed. Ik gebruikte een oude gps die steeds het signaal verloor, dus moest ik rondjes blijven rennen op straat, ook al wilde ik eigenlijk alleen maar in elkaar zakken! Ik kocht allerlei hardloopspullen via eBay, ik herinner me mijn eerste Nike stopwatch en mijn eerste exemplaar van Runners World Magazine. Hardlopen gaf me een doel.
Hardlopen is er altijd voor me geweest, vooral nadat stomme jongens me pijn deden en vrienden verdwenen. Hardlopen heeft me erdoorheen geholpen. Ik ploeterde door de straten van Oldbury in Birmingham. Niet erg snel, maar ik rende wel een flink stuk. Daarna begon ik na mijn werk naar huis te rennen. Hardlopen hielp echt tegen mijn angst, gaf me meer zelfvertrouwen en had als extra voordeel dat ik de files in de spits kon vermijden.
Races
Mijn eerste wedstrijd was een 5 km Santa Fun Run. Ik liep hem helemaal alleen. Ik schaamde me om mensen te vertellen wat ik aan het doen was. Hardlopen bleef mijn passie en hoewel mijn kerstmanpak afviel, kroop ik toch over de finishlijn en won ik mijn allereerste medaille.
Hardlopen en ik begonnen aan een nieuw avontuur; daarna sloten we ons aan bij een hardloopclub. Iedereen was aardig, maar ik werd in de groep met een laag tempo geplaatst. Toen drong de realiteit tot me door: hoe langzaam ik was vergeleken met de anderen. Ik verloor mijn zelfvertrouwen; ik dacht dat ik geen hardloper kon worden. Ik denk dat ik het heb opgegeven.
We hadden meer dan een jaar ruzie.
Hardlopen heeft me geholpen de dingen recht te zetten toen ik net naar Melbourne, Australië was verhuisd. Mijn angstgevoelens waren enorm. Ik was ongelukkig, dus ik trok mijn hardloopschoenen aan en ging langzaam maar zeker hardlopen. Ik was zoveel aangekomen door troosteten en -drinken dat hardlopen echt een zware opgave voor me was. Toch heb ik mijn eerste halve marathon gelopen. Ja, het was ontzettend zwaar, maar ik heb het gehaald.
Ik besloot toen om een gezondere levensstijl aan te nemen. Hardlopen hielp me inzien welk voedsel ik wel en niet moest eten. Als ik wakker werd met een kater, vond hardlopen dat niet prettig en maakte het de dag nog veel moeilijker!
Met mijn nieuwe kijk op een gezonde levensstijl besloot ik nog een halve marathon te lopen. Ik verbeterde mijn tijd met 25 minuten. Hardlopen gaf me het gevoel dat ik gewaardeerd werd, dat ik gelukkig was en voor het eerst in mijn leven trots op mezelf!
Kanker
Zelfs in moeilijke tijden is hardlopen er altijd geweest. Toen mijn vader ziek was en darmkanker kreeg, rende ik om te vergeten, om na te denken en, eerlijk gezegd, toen ik in het Verenigd Koninkrijk was om mijn zieke vader te bezoeken, rende ik om vrij te zijn, om te ontsnappen aan de kanker die mijn vader in zijn greep had.
Op een dag gingen Running en ik naar buiten toen mijn vader een dutje deed. Plotseling hoorde ik hem roepen; hij was wakker geworden en naar buiten gekropen om te kijken waar ik heen rende en of ik veilig was. Running gaf me de kans om mijn vader voor een van de laatste keren zijn vaderlijke taken te zien uitvoeren.
Toen ik terugkwam uit het Verenigd Koninkrijk na het overlijden van mijn vader, moest ik mijn energie ergens in steken. Ik zat helemaal in de knoop. Hardlopen en ik besloot me in te schrijven voor een marathon. We trainden en trainden, en weet je wat? Ik heb uiteindelijk alleen de marathon van Melbourne gelopen. Ik raakte daarna zwaar geblesseerd, ik kon bijna niets meer met mijn heup doen, dus hardlopen en ik lag een paar maanden stil.
Blessure
De dag dat ik mijn ex-man verliet, rende ik maar door. Ik wist niet wat ik anders moest doen. Hardlopen bood me opnieuw uitkomst.
Mijn heupblessure gooide een tijdje roet in het eten. Na verschillende specialisten te hebben bezocht, kreeg ik te horen dat ik nooit meer mocht hardlopen. Eigenlijk werd me verteld dat ik het hardlopen moest opgeven, omdat het slecht voor me was. Ik huilde. Ik stapte in mijn auto en snikte. Ik wilde deze vriend van jaren niet kwijtraken.
Dus wat heb ik gedaan? Niets! Ik besloot te gaan trainen voor een triatlon en mijn heup een tijdje rust te geven. Hardlopen bleef een belangrijk onderdeel van mijn leven, ik zag hem alleen minder. Maar na een tijdje... pakten we onze vriendschap weer op. Ik liep eerst alleen kortere afstanden, daarna een 10 km en een halve marathon, en toen was hardlopen er weer helemaal voor mij!
Vrienden weer
Zoals je ziet, is hardlopen al jaren mijn trouwe vriend! Sinds mijn recente terugkeer naar het Verenigd Koninkrijk is hardlopen (of beter gezegd, ploeteren) het enige dat me echt helpt tegen mijn angst en me de mogelijkheid biedt iets te doen wat niet iedereen kan. Dus hardlopen – ik kan niet wachten tot we elkaar weer zien tijdens onze volgende langeafstandstraining.
Ik weet dat je er altijd voor me zult zijn wanneer ik je nodig heb.
Running en Bec – vrienden voor altijd.
-----------------------------------------------
Hartelijk dank aan Bec voor het delen van haar verhaal.
Als je je hardloopverhaal wilt delen, stuur ons dan een e-mail naar info@runr.co.uk.
Veel plezier met hardlopen!
Team Runr.
