Waarom schrijf ik deze blog? Nou, daar zijn een paar redenen voor.
1. Omdat ik mijn vrienden niet langer kan vervelen met mijn verhalen over hardlopen;
2. Omdat ik zo trots ben op mijn prestaties en;
3. Net als veel van jullie die moeite hebben om van je luie stoel af te komen en te gaan hardlopen, dacht ik dat jullie je misschien wel in mijn situatie zouden kunnen herkennen.
Hoewel ik mezelf als een zeer proactief persoon beschouw, heb ik altijd moeite gehad met sporten. Afgezien van af en toe een beetje yoga heb ik er nooit van genoten en bracht ik veel liever tijd door met vrienden, ontspan ik thuis of doe ik iets anders dan zweten!
Dus... 'mijn reis'. Het is moeilijk om precies te zeggen wanneer ik met hardlopen ben begonnen, omdat ik het al jaren met tussenpozen probeer, maar laten we beginnen bij het emotionele aspect... Zo'n drie jaar geleden was ik op een punt gekomen dat ik de meeste ochtenden opstond, op de loopband sprong en 5 tot 8 kilometer rende, en elke minuut haatte. Ik deed het om in vorm te blijven, ik werkte in een branche waar imago alles was en voelde een enorme druk om er goed uit te zien, of liever gezegd, om er slank uit te zien.
Vervolgens liep ik een knieblessure op en was ik maandenlang uitgeschakeld. Ik had een niet bepaald aantrekkelijke beenbrace en krukken, raakte mijn baan kwijt en moest bij mijn moeder gaan wonen omdat ik niet eens zelf een glas water van de kraan naar de tafel kon brengen. Het was een behoorlijk donkere periode!
Na heel wat fysiotherapie, geklaag en geduld van vrienden en familie (sorry daarvoor!) ben ik weer op de been gekomen en… heb ik helemaal niets gedaan! Ik was zo gewend aan lui zijn en bang dat mijn knie weer geblesseerd zou raken, dat ik op mijn kont ben blijven zitten en geen greintje heb gedaan.
Wat is er dan veranderd? Nou, eerlijk gezegd, heel veel gezeur. Mijn verloofde is een ultraloper, ondernemer en een echte alleskunner. Hij is ook de meest koppige... ik bedoel, volhardende persoon die ik ooit heb ontmoet. Hij heeft maar doorgepraat over hardlopen, zo veel zelfs dat ik uiteindelijk mijn hardloopschoenen weer eens aantrok en ging hardlopen. Ik begon met een trainingsprogramma voor 5 kilometer en vond het best makkelijk, maar in mijn eentje was het niet zo leuk, dus ben ik mee gaan doen aan de lokale parkrun.
Voor het eerst vond ik hardlopen geweldig. Het was zomer, ik liep langs de kust van Southsea en, het allerbelangrijkste, het was heerlijk vlak! Ik werd steeds beter en verbeterde week na week mijn persoonlijk record. In een paar maanden tijd ging ik van 30:57 naar 25:35.
Dus... ik werd overmoedig en schreef me in voor de 10 km Race For Life en de Great South Run. Ik moet bekennen dat ik ze zwaar vond, maar ik had zo'n opgeblazen ego dat ik overal kon hardlopen, elke afstand, en elk doel kon bereiken dat ik mezelf stelde... toen kwam de halve marathon van Gosport!
Als mensen me vroegen hoe het was, zei ik altijd: 'een hel op aarde'. Achteraf gezien klinkt dat misschien wat dramatisch, maar zo voelde ik het echt!
De ochtend van de loop… Ik werd wakker, at de verplichte kom Shreddies, sprong in de auto, zette de verwarming aan, reed naar de expo, stapte uit de auto en BOEM… de koude, stormachtige wind blies de autodeur bijna tegen me aan! Ik pakte mijn startnummer, warmde me op en liep naar de startlijn. BOEM… 'geen oordopjes toegestaan tijdens deze loop, anders word je gediskwalificeerd'. Ik heb nog nooit zonder oordopjes gelopen… NOOIT, laat staan tijdens de langste loop van mijn leven! Ik zette een dapper gezicht op en ging door… eerste kilometer oké… tweede kilometer oké… derde kilometer oké… toen BOEM, mijn knie begaf het! Hij begon te verkrampen en bleef verkrampen gedurende de volgende 16 kilometer. Die 16 kilometer waren misschien wel de langste 16 kilometer die de mensheid ooit heeft meegemaakt.
Uiteindelijk maakte ik de run af, maar ik had het koud, was chagrijnig en enorm teleurgesteld! Ik wilde helemaal stoppen met hardlopen...
Maar wat ik eerder vergeten ben te vermelden, is dat ik me tijdens mijn periode van wat alleen maar als arrogantie kan worden omschreven... heb ingeschreven voor de marathon van Londen!
Wordt vervolgd…..
Hartelijk dank aan Amy voor het delen van haar hardloopavontuur. Amy zal in de toekomst meer blogs voor ons schrijven waarin ze haar training voor de marathon van Londen in 2017 beschrijft!
Amy loopt de marathon voor Hospice UK, een goed doel dat haar na aan het hart ligt. Als u haar wilt sponsoren, dan zal uw donatie ongetwijfeld een grote bijdrage leveren aan haar doel om de finish te halen en zo dit fantastische initiatief te steunen.
Wil je dat jouw blog wordt uitgeroepen tot RUNR Blog van de Week (#RUNRBOTW)? Stuur ons dan een e-mail naar info@runr.co.uk
TeamRunr.
