Je kent het wel: je lichaam begint pijn te doen en je geest wil die angst en pijn extra benadrukken, als een reflecterend licht in het donker.
Een interessante vraag is altijd: ligt het aan mijn lichaam of aan mijn geest? Heb ik mijn grenzen bereikt? Is er nog iets over?
Opgeven is niet altijd makkelijk, maar het is wel makkelijk om gekweld te worden door de gedachte om de handdoek in de ring te gooien. Het is makkelijk om gas terug te nemen en een beetje terug te deinzen, omdat we onszelf ervan hebben overtuigd dat we simpelweg de grens hebben bereikt van wat ons lichaam aankan.
Het is een dunne lijn waar velen van ons overheen struikelen als een dronken dwaas op zaterdagavond met een kebab in zijn hand.
Zal mijn koppigheid ertoe leiden dat ik mezelf daadwerkelijk pijn doe?
Moet ik deze keer echt luisteren?
Wie niet waagt, wint niet – toch?!?
Het zit zo: we moeten objectief en eerlijk naar onszelf kunnen kijken en weten waar we staan. Niet zo'n doemscenario als "Kijk, je hebt niet genoeg getraind", "Waarom dacht je ooit dat je goed genoeg zou zijn?", "Je bent gewoon niet fit genoeg", "Je bent hier te oud voor", enzovoort. We moeten ook niet zo optimistisch zijn dat we koste wat kost doorgaan en uiteindelijk uitgeput op de eerste hulp belanden.
Die dunne lijn is er een waar we constant op balanceren.
Het streven naar objectiviteit, het vermogen om afstand te nemen van onze innerlijke dialoog en echt af te stemmen op ons lichaam en wat het ons werkelijk vertelt.
Wat kun je doen?
Een snelle lichaamsscan
Nee, we hoeven niet naar het ziekenhuis te rennen om in een megamachine te duiken die alle delen van ons lichaam tot in detail in beeld brengt. Maar we kunnen wel heel bewust in het moment zijn en voelen hoe we ons voelen. Hoe voelen je vingers? Zijn ze ontspannen en niet krampachtig vastgeklemd? Hoe voelen je armen? Zijn ze los en soepel en ondersteunen ze je loop met een ritmische en prettige voorwaartse en achterwaartse beweging? Zijn je schouders ontspannen of zit je helemaal ineengedoken? Ontspan je romp en zorg ervoor dat je niet onnodig achterover of voorover leunt om te compenseren. Hoe voelen je bilspieren aan? Zijn ze actief betrokken bij het hardlopen? Je bovenbeenspieren? Je knieën? Je kuiten? Je enkels? Je voeten? Je nek? Je kaak? Je hoofd/je gemoedstoestand? Het geeft je even de tijd om te bepalen of je ontspannen bent. Als je onbewust... Als je je gespannen voelt, is dit je kans om die spanning los te laten, waardoor je je meteen beter zult voelen.
De mantra.
Het volgende item op de lijst is de bescheiden mantra. Sommigen zullen hier misschien hun ogen bij rollen. Anderen zullen het wellicht wat zweverig of onrealistisch vinden.
Een mantra is een woord of zin die gebruikt kan worden om de geest te focussen en je in een andere staat van mentale resonantie te brengen. Er zit een heleboel wetenschap achter het gebruik van mantra's waar ik nu niet op in zal gaan, maar ik kan wel zeggen: ze zijn het proberen waard.
Een mantra is geen standaardproduct.
Je mantra moet iets voor je betekenen, het moet je echt motiveren. Het moet je een gevoel van inspiratie, innerlijke rust en motivatie geven om aan de slag te gaan.
Enkele voorbeelden:
Stel jezelf niet teleur.
Bewijs dat je het kunt.
Bewijs jezelf dat je het kunt
Ik kan het en ik zal het doen, let maar op.
Ik ben sterk, soepel en ontspannen.
Ik heb dit onder controle.
Sterker met elke stap
Een centimeter is kinderspel, een meter is lastig (om je paslengte te vergroten).
Je bent sterker dan dit.
Jij bent een krijger
Je kunt dit!
Sneller, verder, hoger, sterker
Ik zou eindeloos door kunnen gaan met suggesties.
Kies er een paar uit en probeer ze uit tijdens je training.
Hoe voel je je erdoor? Kun je ze gebruiken als een kleine cafeïnestoot wanneer je die nodig hebt?
Verander je verwachtingen
Je krijgt altijd wat je verwacht! Wat verwacht je nu, op dit moment, dat er gaat gebeuren? Hoe verwacht je je te voelen? Als dat niet positief is, is er dan een manier om dat te veranderen?
Waar we onze aandacht op richten, daar zien we de resultaten, zowel positief als negatief.
Ik pas al deze tactieken nu bijna automatisch toe.
Afgelopen weekend kwam ik volledig in de problemen! Ik heb een startplek gewonnen voor de Ambleside 60 km trail (<< lees: bergloop) in het Lake District.
Ik was niet in wedstrijdconditie.
Ik had alle redenen om het niet te doen en ik had alle gelegenheid en rechtvaardiging om een negatieve mindset te ontwikkelen ten aanzien van mijn kansen op het evenement.
Ik had al 6 maanden niet zo'n lange afstand hardgelopen.
Ik had nog nooit een wedstrijd met zoveel hoogteverschil gedaan.
Ik was niet in vorm.
Wat als ik mijn heup, die een paar weken geleden al wat pijn deed, heb beschadigd?
Maar ik besloot dat die negatieve gedachten absoluut geen plaats hadden in het avontuur dat ik ging aangaan. Ik geloofde, en ik bedoel echt geloofde, dat ik het parcours aankon. Het zou misschien niet snel gaan, het zou misschien niet mooi zijn, maar ik kon het. Mijn missie was om te bewijzen dat ik het kon, in plaats van bewijs te zoeken dat ik het niet kon, niet fit genoeg was, niet capabel genoeg was.
Je geest is je krachtigste troef voor succes in het hardlopen. Je geest zal je altijd proberen te beschermen voordat het echt nodig is. Ik heb wel eens gehoord dat de hersenen het meest egoïstische orgaan in je lichaam zijn; ze zullen hun brandstofvoorziening en systemen proberen te beschermen lang voordat je lichaam op het punt staat in te storten.
Je mindset kan het verschil maken tussen wel of niet de finish halen – een persoonlijk record verbeteren of er dichtbij komen (omdat je niet geloofde dat je het aankon of omdat je een blokkade had over het vermogen om die volgende hindernis te nemen).
Gebruik je verstand en je hardloopprestaties zullen alleen maar verbeteren!
