Zo'n zes maanden geleden besloten Craig en Matt dat we wel eens een marathon buiten het Verenigd Koninkrijk wilden lopen. We hadden samen al tien marathons gelopen en zochten er eentje waar we in de zomer voor konden trainen en die niet al te heuvelachtig was, want 42,2 kilometer is al zwaar genoeg, laat staan met al die heuvels erbij!
Na wat onderzoek kozen we voor de Riviera Marathon, een marathon van punt A naar punt B over een afstand van 26,2 mijl (42,2 km), van de mooie stad Nice westwaarts langs de Middellandse Zee naar de stijlvolle stad Cannes.
We beschouwden de reis als een minivakantie. Beide partners gingen mee, samen met de 8 maanden oude Archie, om ons aan te moedigen en het was heerlijk om een paar dagen voor en na de race in Frankrijk door te brengen. We kwamen de vrijdag ervoor aan en gingen meteen naar de expo om onze racepakketten op te halen en even rond te kijken. Dat betekende dat we zaterdag een vrije dag hadden om wat bezienswaardigheden te bekijken en Antibes, iets verderop aan de kust, te bezoeken. Het was fijn om even de benen te strekken en rond te wandelen zonder het te overdrijven.
Toen was het zover: de racedag! De race begon vroeg, dus we stonden om 6 uur 's ochtends op om ons voor te bereiden op het startschot om 8 uur. Ontbijtgranen, havermout en bananen stonden op het menu, want dat was een beproefd recept en we wisten dat het ons een goede start zou geven. We gingen om 7 uur naar de startlijn, ruim op tijd om in de rij te staan voor de toiletten (en die waren lang!) en de sfeer op te snuiven die gecreëerd werd door de 17.000 deelnemende hardlopers.
Een van de redenen om voor de Riviera Marathon te kiezen, was de voorspelling van 18 graden Celsius en zonneschijn, wat ons fantastisch leek. In werkelijkheid kregen we te maken met onweer en bliksem en naarmate we de start naderden, was de lucht op z'n zachtst gezegd grijs en dreigend! Uiteindelijk bleek het prima hardloopweer te zijn en de lichte regen bij de start zorgde voor verkoeling, terwijl het weer tijdens de race verbeterde.
We waren naar Nice gegaan met het idee om de marathon heelhuids uit te lopen en ervan te genieten, in plaats van te streven naar een persoonlijk record. Tussen de hardlopers vonden we een tempomaker die de marathon in 4 uur kon voltooien en besloten we bij hem te blijven. Helaas deden duizenden anderen dat ook! Een marathon in 4 uur lopen is een geweldige prestatie en er waren veel hardlopers die de tempomaker wilden gebruiken om hen te helpen de klus te klaren. We moeten de Duracell-tempomakers hier in het Verenigd Koninkrijk wel even in het zonnetje zetten, die hardlopers regelmatig helpen hun streeftijden te halen. Een groep hardlopers binnen een bepaalde tijd over een parcours krijgen is een hele prestatie (vooral over 42,2 kilometer).
Om 8 uur 's ochtends vertrokken we. Hardlopers uit meer dan 60 verschillende landen, gekleed in allerlei kleuren, gingen op weg richting Cannes. De sfeer was erg ontspannen en dat zorgde ervoor dat we ons zeker op ons gemak voelden toen we westwaarts langs de kust liepen. Een van de redenen waarom zoveel mensen de afstand afleggen om aan de race deel te nemen, is de relaxte sfeer van het evenement, waardoor iedereen zich zeer welkom voelt.
We hadden afgesproken om de race samen te lopen en dit was de eerste keer dat we allebei een volledige marathon met iemand samen liepen. Dat was een enorme motivatie tijdens de race. We hadden allebei momenten waarop we het zwaar hadden, van spiervermoeidheid en een gebrek aan energie tot gewoon een hekel aan marathons! Om de 5 kilometer was er een verzorgingspost. Ik ken wel water- en gelposten, maar hier stonden tafels vol eten! Sinaasappels, bananen, chocolade, rozijnen en zelfs zakjes Haribo. Ik heb van de gelegenheid gebruikgemaakt om me aan het meeste te tegoed te doen.
Het parcours volgde de Middellandse Zee. We kwamen door stadjes als Antibes, Juan les Pins, Villeneuve en verder naar Cannes. Je kon je geen mooiere route voorstellen om te hardlopen. Elke kilometer was gemarkeerd met de afstand en we vinkten ze één voor één af. Vanaf kilometer 17 begonnen we het allebei te voelen. De training was voor ons beiden redelijk goed gegaan en we hadden misschien baat gehad bij een paar extra langeafstandstrainingen, maar we hielpen elkaar waar nodig.
Er stonden langs het grootste deel van de route toeschouwers, mensen die op hun balkon zaten te genieten van een kopje koffie en 'allez, bravo' riepen toen we voorbij renden, wat erg bemoedigend was. We moeten Amy en Laura (en Archie) echt even in het zonnetje zetten, die op drie verschillende plekken langs de route stonden om ons aan te moedigen, wat ons elke keer weer een boost gaf. Er gaat niets boven het zien van een geliefde als je je aan het einde van een marathon helemaal uitgeput voelt.
De laatste kilometers waren zwaar maar erg leuk en het was een opluchting om eindelijk Cannes binnen te rennen en de laatste rechte lijn te bereiken. We voltooiden de race in iets minder dan 4 uur, wat ons doel was, maar het ging ons niet om de tijd, het ging erom deel te nemen aan een fantastisch evenement met hardlopers van over de hele wereld. Bij de finish stonden er brede glimlachen op de gezichten van jong en oud die de finish hadden bereikt, terwijl toeschouwers stonden te wachten op degenen die nog moesten passeren. Er was ook een enorm gevoel van opluchting na de finish, maar ook trots op wat we hadden bereikt!
Hoewel ik het drie dagen na de race nog steeds in mijn benen voel, is de volgende vraag: welke race staat er volgende keer in het buitenland op het programma? Na deze race hebben we zeker zin in een korte vakantie met het gezin, waarbij we ook nog een hardloopwedstrijd kunnen doen. We zijn dus alvast aan het kijken naar andere mogelijkheden. Mocht iemand suggesties hebben, laat het ons dan vooral weten!
Veel plezier met hardlopen.
Craig & Matt
Teamloper.
