In maart 2017 was ik er letterlijk helemaal klaar mee. Ik had hulp nodig. Ik kon mijn gevoelens maar zo lang verbergen, tot het echt niet meer ging. Ik ging naar de huisarts en die gaf me een folder om zelf een afspraak te maken voor counseling/therapie. Ik wist dat ik me niet goed voelde. Ik wilde hier niet zijn, ik had niet per se suïcidale gedachten gehad, of toch wel? Eerder de gedachte dat ik liever niet hier was. De pijn die ik vanbinnen voelde, was onbeschrijfelijk, de constante gedachten in mijn hoofd. De angst, de paniekaanvallen hadden mijn lichaam, mijn leven overgenomen.
Vanaf april 2011 , toen ik op mijn 17e aan mijn eerste baan begon, werd ik mentaal en emotioneel mishandeld door een collega die een functie hoger in de hiërarchie stond. Op die leeftijd, als een jonge, stille 17-jarige, wist ik niet beter; zij was degene naar wie ik altijd werd doorverwezen. Ze was manipulatief, een leugenaar, verdraaide woorden, was het ene moment aardig en het volgende moment schreeuwde ze tegen je – een pestkop. Ik meldde dingen op mijn werk, maar het management zei dat ik het aan niemand mocht vertellen.
In oktober van datzelfde jaar werd ik aangevallen door een Duitse herdershond. Ik lag in het ziekenhuis en ik weet nog dat ik een berichtje stuurde naar, laten we haar "de vrouw" noemen, om te checken of ik niet ingeroosterd stond voor de volgende dag. Ik was bang dat dat wel zo zou zijn en wat ze dan zou zeggen. In plaats van na te denken over wat er net gebeurd was, was ik echt in shock. Ik weet nog vaag dat ik naar de dokter ging en dat ze zeiden dat ik aan PTSS leed. Ze stuurden me door naar een therapeut. Ik ben één keer gegaan en nooit meer teruggegaan. Ik begreep niet wat er van me gevraagd werd, over mijn jeugd enzovoort. Ik was net 18 geworden, zat midden in een trauma en ze vroegen naar mijn jeugd, in plaats van naar de reden waarom ik was gestuurd. Ik was te jong om te begrijpen wat er gebeurde of erover te praten, en het was me al overkomen.
Hoewel mijn leven waarschijnlijk al voorgoed veranderd was door wat die vrouw me had aangedaan, vóór de hondenaanval, was dit de dag die mijn leven voorgoed veranderde.
2017 - 6 jaar later, nog steeds in dezelfde baan, een beetje minder menselijk, depressief, lijdend aan angst en PTSS. Proberen. Door te. Gaan. "De vrouw" had mijn leven volledig ten slechte veranderd. Naast de aanval door de hond durfde ik nergens meer heen te gaan, ging ik 's avonds niet meer naar buiten, liep ik niet meer over de plek waar ik door de hond was aangevallen, een weg waar ik vroeger dagelijks liep, en stopte ik langzaam met socialiseren. Ik moest steeds weigeren om te werken op de plek waar ik die dag was, omdat die vrouw daar was en dat legde in mijn hoofd een verband tussen haar en de hondenaanval.
Tegen het einde van 2016, geluk of niet, was de vrouw die me pestte voorlopig met pensioen gegaan en uiteindelijk begon het management naar me te luisteren. Ik kon mijn verhaal aan een leidinggevende vertellen en voelde een zekere opluchting.
APRIL 2017 :
Ik begon met therapie en ging ongeveer acht weken lang elke week naar een vrouw genaamd Rebecca. Tijdens de laatste sessie stortte ik volledig in. Rebecca was aardig, maar ik voelde me geen stap verder. Gelukkig verwees ze me door naar een hoger gekwalificeerd team voor geestelijke gezondheidszorg.
Ik herinner me de dag dat ik de brief kreeg, hem openmaakte en zag dat mijn CBT-afspraak was bij: The Brooker Centre. Meteen dacht ik: oh mijn god, ben ik zo erg? Ja , ik ben zo erg en heb hulp nodig. Toen ik jonger was, herinner ik me dat mensen op school lachten en grappen maakten over The Brooker Centre. Ik herinner me hoe ik me het voorstelde: mensen die tegen de muren opklommen en probeerden te ontsnappen over de enorme hekken buiten het gebouw.
Toen ik voor mijn eerste afspraak ging, veranderde mijn beeld van mezelf als elfjarige compleet. Het was er rustig, net als in een wachtkamer van een dokter. Er hingen veel folders aan de muur met informatie over hulp en ondersteuning, sommige met aankondigingen van evenementen, en er speelde muziek op de achtergrond, Radio 1 of zoiets, niet van die deprimerende dingen.
Mijn therapeut kwam naar buiten en begroette me. Haar kamer was een flink eind verderop in de gang. Terwijl ik liep, dacht ik steeds: oh god, wat doe ik hier? Tegelijkertijd dacht ik dat ze me zou neerleggen en hypnotiseren of zoiets, om zo de pijn in me weg te nemen. Haar naam was Jo, en ik wist het toen nog niet, maar ze zou mijn leven veranderen.
De eerste afspraak was diepgaand, maar niet té diepgaand. Ze kreeg veel informatie en tijdens die afspraak vertelde ik haar dingen die ik nog nooit aan iemand had verteld. Ik vertelde haar hoe ik me echt voelde. Ik brak, ik heb echt gehuild, en ik denk dat ik zo veel huilde omdat ik zo opgelucht was dat ik eindelijk tegen iemand kon zeggen hoe ik me voelde, en dat ik het gevoel had dat ze me begreep.
OKTOBER 2017:
Zeven maanden na mijn eerste afspraak werd ik vrijgesteld van mijn afspraken met Jo. Het was eng om te weten dat ik haar niet meer wekelijks zou kunnen spreken. Maar het was ook een opluchting, omdat ik het gevoel had dat ik mijn leven weer kon oppakken, ook al voelde ik me zo anders. Blij, verdrietig, gewichtloos, letterlijk elke emotie, het was een vreemd gevoel om die dag het gebouw uit te lopen.
JANUARI 2018:
Ik begon met hardlopen. Ik vond het GEWELDIG. Ik rende vroeger al hard op school, crosscountry, ik wou dat ik ermee was doorgegaan. De eerste keer dat ik ging hardlopen, zei ik tegen mezelf dat ik voor het einde van het jaar een 10 km zou lopen, en dat lukte me dezelfde week nog! Waarschijnlijk veel te veel te snel, maar het gaf me zo'n gevoel van opluchting. Ik voelde me zo ontzettend opgelucht toen ik klaar was, opgewonden, overweldigd, gewoon fantastisch! Ik had iets bereikt waardoor ik me geweldig voelde! Ik ben blijven hardlopen en ben samen met een collega lid geworden van een lokale hardloopgroep. Ik vond het geweldig. Het zorgde ervoor dat ik sociale contacten opdeed, iets waar ik zo bang voor was. Ik had eindelijk contact met mensen en ze waren allemaal zo aardig, ook al sprak ik niet echt, ze waren allemaal zo lief voor me. Ik vond mijn stem weer terug, ik vond mezelf terug.
Een paar weken later stond er een 10 km-race op het programma. Op dat moment had ik wat last van een knieblessure, maar ik had net iets ontdekt waar ik helemaal gek op was, dus niets kon me tegenhouden! Ik vond GIRLS THAT JEFF op Facebook. Dus begon ik met hardloop-/wandelintervallen, of beter gezegd, met 'jeffing'!
Ik deed mee aan mijn eerste hardloopwedstrijd, de Tatton Park 10 km. Ik heb de hele race gesjokt, 60% hardlopend en 30% wandelend. Mijn moeder kwam me aanmoedigen. Het was ongelooflijk, wauw! Mijn benen begaven het na de finish en ik barstte letterlijk in tranen uit van geluk. Niemand kon me dat gevoel afnemen, voor mij was het enorm. In mijn hoofd was het alsof ik uitriep: IK BEN EEN OVERLEVER! Want dat was ik echt, en ik had dat moment zo hard nodig!
In 2018 vond ik eindelijk een nieuwe baan! En vanaf dat moment ging het alleen maar beter.
Vanaf dat moment deed ik mee aan veel wedstrijden, vooral mijn favorieten: de 10 kilometer. Hardlopen heeft mijn leven echt veranderd. Iets vinden waar je van houdt, iets dat je zoveel teruggeeft, misschien zonder dat je het zelf beseft.
Het gaf me vrienden, het gaf me zelfvertrouwen, het gaf me leven, het gaf me, mezelf!
Ik heb nog steeds dagen waarop ik last heb van angst, de angst verdwijnt nooit helemaal, ik heb alleen geleerd hoe ik ermee om moet gaan als het weer opduikt, soms valt het mee.
Tegenwoordig wandel ik, of beter gezegd, stevig doorwandelt, vanwege een blessure, maar ik hoop ooit weer te kunnen hardlopen! Het weerhoudt me er zeker niet van om aan wedstrijden mee te doen. Ik had een startplek voor de London Marathon 2020 , die nu is uitgesteld naar 2021. Wens me succes!
Leanne x
Mijn Instagram is: leannemoore_
