Ik ben een hardloper, ik ben een hardloper, ik ben een hardloper
In augustus 2015 besloot ik te gaan hardlopen. Ik was altijd al een fitnessfanaat geweest; ik vond het heerlijk om een uurtje op de crosstrainer te staan, te roeien of een kort rondje op de loopband te proberen, maar dat bleek dan te zwaar, dus koos ik maar voor de fiets.
Ik was al een tijdje fysiek fit en sommigen zouden zeggen dat ik geobsedeerd was door de sportschool. Sommigen zouden gelijk hebben. Augustus 2015 markeert het moment in mijn leven waarop ik net was ontslagen uit een kliniek voor eetstoornissen, waar ik tien maanden van mijn leven had doorgebracht om te herstellen van een eetstoornis. Met herstellen bedoel ik dat ik weer was aangekomen, een gezond gewicht had behouden en mijn gedachten begon te veranderen, waardoor ik meer hersteld was dan dat ik terugviel. Ik werkte hard, ik was vastberaden en ik wilde een leven. Mijn moeder had onlangs de diagnose darmkanker gekregen en ik moest nieuwe manieren vinden om met mijn emoties om te gaan dan door mijn toevlucht te zoeken tot eten (of juist het gebrek eraan). Een jaar voordat ik voor het eerst ging hardlopen, kon ik nauwelijks de trap oplopen zonder het gevoel te hebben dat ik zou instorten. Maar ik wilde hardlopen en iets voor mezelf doen dat als uitlaatklep diende en gezond was.
Ik vond een lokale hardloopgroep en besloot mee te gaan hardlopen. Dat was op zich al een uitdaging, want ik had niet alleen tien maanden in een kliniek voor eetstoornissen gezeten, maar ik had ook vreselijke angst, met name sociale angst. Maar ik trok mijn hardloopschoenen aan, sloot me aan bij de groep en ik vond het geweldig!
Het duurde niet lang voordat ik drie of vier keer per week ging hardlopen. Ik nam de tijd om gewoon te rennen en mijn hoofd leeg te maken van de stress en angst die ik met me meedroeg. Voordat ik het wist, was ik aan het experimenteren met tempo's, rende ik voor de lol steeds weer steile heuvels op en af, en toen kwamen er pakketjes binnen waarmee ik mezelf trakteerde op nieuwe hardloopkleding, waaronder mijn eerste paar Nike's, waar ik dol op was! Hardlopen was de beste manier om mijn emoties te uiten. Het gaf me focus en ademruimte, waar ik niets hoefde te betekenen voor anderen, waar ik niet hoefde te doen alsof alles goed was. Ik kon gewoon hardlopen.
Ik kan niet zeggen dat ik 'volledig hersteld' ben, want ik weet niet precies wat dat betekent, maar als ik merk dat ik echt prikkelbaar en angstig word, besef ik dat ik al een tijdje niet heb hardgelopen. Dan trek ik mijn schoenen aan en ga ik naar een park of een paar trails. Naarmate mijn zelfvertrouwen groeide, ben ik overgestapt op het lopen van halve marathons en vervolgens de Race To The Tower ultramarathonserie. Hardlopen heeft me geleerd hoe ik veerkrachtig kan zijn, hoe ik me kan herpakken als het even tegenzit en hoe ik mijn focus kan bijstellen. Ik kan hardlopen niet genoeg aanbevelen; het is fantastisch voor je mentale gezondheid en je kunt er makkelijk mee beginnen. Een paar hardloopschoenen en een goede sportbeha en je kunt al aan de slag.
Voor iedereen die last heeft van angst: trek je hardloopschoenen aan en ga naar buiten (veel beter voor je mentale gezondheid dan hardlopen op de loopband) en ga gewoon hardlopen, of hardlopen/wandelen terwijl je je conditie opbouwt. Ren, adem de frisse lucht in en voel die vrijheid.
---------------------------------
