Ik heb altijd gemerkt dat hardlopen me hielp als ik stress had, dus ging ik na een zware dag wel eens een paar kilometer hardlopen, maar dat was maar heel af en toe. Mijn werk was stressvol en nam veel van mijn vrije tijd in beslag, en als ik al tijd over had, was ik te moe om iets te doen.
In januari 2019 werd mijn eerste kind geboren, 7 weken te vroeg. Ik bracht 2 weken door op de neonatale afdeling en had zelfs geen tijd meer om een kopje thee te zetten , laat staan om te gaan hardlopen. Langzaam maar zeker werd alles steeds moeilijker en in november kreeg ik uiteindelijk de diagnose postnatale depressie. Deze psychische aandoening slokte alles op ; mijn gevoel van welzijn, alle levensvreugde en mijn pasgeboren baby . Het zette mijn relatie met mijn man onder druk, het was vreselijk. Ik kreeg medicatie om me te helpen de dagelijkse dingen aan te kunnen en merkte dat het wel hielp, maar niet veel.
Ik werd vervolgens getroffen door een nieuwe, verwoestende klap toen ik op nieuwjaarsdag 2020 mijn oma verloor . Het gebeurde plotseling en het was het eerste verlies van iemand die me zo dierbaar was, dus ik had er moeite mee om het te verwerken. Ik begreep niet hoe ze zomaar weg kon gaan en er niet meer kon zijn. Hoe kon ze niet meer leven? Het sloeg nergens op en in combinatie met mijn postnatale depressie was het extreem moeilijk om ermee om te gaan. Het was toen dat mijn hardloopavontuur echt begon.
Op een avond had ik gewoon even ruimte nodig, wat rust en stilte, en de kans om mijn gedachten even los te laten. Ik merk namelijk dat ik tijdens het hardlopen niet aan mijn zorgen denk. Ik zou niet kunnen zeggen waar ik aan denk, maar mijn hoofd voelt lichter. Ik rende een paar kilometer en voelde me er een stuk beter door. Ik kletste in gedachten met oma en genoot van de tijd voor mezelf. Ik bouwde daarop voort en na ongeveer een maand kreeg ik hulp van mijn moeder, die marathons en allerlei andere wedstrijden heeft gelopen, om een klein plannetje voor me op te stellen om mijn conditie te verbeteren. Daardoor schreef ik me in mei in voor mijn eerste 10 km-wedstrijd en trainde ik hard om die binnen een uur te voltooien. Ik rende drie keer per week en mijn trainingsschema zag er (en ziet er nog steeds) zo uit:
Dinsdag – inspanningssessie – tijdsperiode in zone 2 (waargenomen inspanning), bijvoorbeeld 20 minuten , en vervolgens de laatste 5 of 10 minuten in zone 3 (waargenomen inspanning).
Donderdag – snelheidstraining – sprints (vlak of heuvelachtig, afhankelijk van het programma)
Zondag – rustig herstelrondje
Langzaam maar zeker werd dit een routine voor me en als thuisblijfmoeder was het fijn om even alleen het huis uit te gaan! Ik raak nu gestrest als ik een sessie mis of moet inkorten, dus het is duidelijk een vaste gewoonte geworden en eentje die ik nog nooit zo lang heb volgehouden. Er waren wel eens sessies waarbij ik het gevoel had dat het niet goed ging of dat ik het moeilijk vond, maar zoals mijn moeder me steeds zei: 'Je hebt het gedaan en het is nu voorbij, dus rust maar uit'. Nu, als er iets niet goed gaat, herinner ik mezelf er gewoon aan dat het voorbij is en dat ik het kan afvinken en door kan gaan naar de volgende .
De maanden verstreken met de training en het was eind maart. Het ging niet goed met mijn opa. Hij leed al jaren aan de ziekte van Alzheimer en het was zover gekomen dat hij niet meer at of dronk. Ik wist dus dat ik elk moment een telefoontje kon verwachten. Dat telefoontje kwam om 7 uur 's ochtends op 2 april , toen opa zich bij oma voegde. Het was zo moeilijk omdat we geen echte begrafenis konden houden, maar mijn vader had een livestream op YouTube opgezet, zodat we er toch allemaal samen bij konden zijn, al was het dan niet in levende lijve, maar wel in gedachten.
Na al die tijd had ik echt een hardlooprondje nodig om mijn hoofd leeg te maken en ik voelde dat ik flink mijn best moest doen om me echt moe te voelen (als je begrijpt wat ik bedoel) en uiteindelijk liep ik een nieuw persoonlijk record op de 5 km ... bedankt opa! Het was een zware tijd, maar het hardlopen heeft me door een aantal behoorlijk moeilijke dagen heen geholpen.
Then in May t he 10k Colchester Zoo Stampede race that I had signed up to became a virtual one with all the COVID-19 issues and I decided I would run it virtually as I had trained so hard for it. My mum stood, socially distanced, at a couple of hard parts of my course to cheer me on and it really lifted me as I was working hard and quite uncomfortable. She even ran the last 0.2 miles with me as I was struggling but I did it, I crossed the line with my husband, little boy and labrador waving me through in under an hour and was delighted! It was fantastic!
Ik ben doorgegaan met trainen, drie keer per week, en dit weekend ( 16 augustus ) train ik al 26 weken achter elkaar, wat een enorme prestatie voor me is. Ik heb me ingeschreven voor een trail-halve marathon in oktober en een paar weg-halve marathons volgend jaar, die ik hopelijk in twee uur of minder zal voltooien. Ik weet dat ik eerst de eerste als referentiepunt moet gebruiken om te kijken hoe het gaat en van daaruit verder te gaan.
Ik zal mijn grootouders altijd dankbaar blijven, want ik heb het gevoel dat ze me bij elke hardloopwedstrijd hebben gesteund en begeleid als het moeilijk werd. Ik denk elke dag aan ze, vooral tijdens het hardlopen. Het geeft me een gevoel van troost en rust, wetende dat ze er zijn, dat ze nergens heen zijn gegaan.
Ik heb ook gemerkt dat hardlopen een enorm positieve invloed heeft op mijn mentale gezondheid. Ik geef toe dat ik op een punt ben geweest met negatieve gedachten en gedachten dat ik er niet meer wilde zijn, maar ik ben er trots op dat ik geen medicijnen meer gebruik en dat het nu veel beter met me gaat, wat ik toeschrijf aan de voordelen van het hardlopen. Het heeft me vrijheid, zelfrespect, tijd voor mezelf en natuurlijk ook fysieke gezondheid gegeven. Ik heb wel eens slechte dagen, maar niets wat een fijne hardloopsessie of een zware heuvelsprint, gevolgd door een kop chocolademelk, niet kan oplossen !
Als je me zou vragen om advies aan iedereen die net begint met hardlopen, of zelfs aan iemand die nog nooit heeft hardgelopen maar het wel wil proberen, dan zou ik zeggen: zet gewoon de ene voet voor de andere en kijk hoe ver je komt. Zelfs een halve kilometer is al meer dan je thuis zou hebben afgelegd. Je zult versteld staan hoe ver je uiteindelijk komt als je volhoudt. Maar onthoud ook dat je nooit alleen bent, want de hardloopgemeenschap staat altijd voor je klaar en je hardloopschoenen wachten altijd op je.
------------
Dank aan Beth voor het delen van haar verhaal. Je kunt haar volgen op Instagram via @ beth_t91.
Als je je hardloopverhalen wilt delen, neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk.
Teamloper.
