Wat maakt je een 'echte' hardloper? Of, misschien nog belangrijker, wat maakt je géén 'echte' hardloper? Het is een vraag die vaak opduikt in online forums en artikelen. De meningen lopen sterk uiteen; sommige berichten die ik heb gezien, stellen dat je geen 'echte' hardloper bent als:
- Je luistert naar muziek.
- Je neemt wandelpauzes.
- Je doet niet mee aan races.
- Je bent geen lid van een hardloopclub.
- Je hebt nog geen marathon gelopen.
- Je hebt een marathon voltooid, maar je hebt een deel van de weg moeten lopen.
- Je rent niet elke dag...
Voordat mijn eerste blogpost ontaardt in onsamenhangend gejammer, stel ik me eerst even voor. Ik ben Sophie, 30 jaar oud, kom uit Cardiff en vorige maand liep ik mijn eerste marathon (ik sta er versteld van dat ik überhaupt meer dan 100 woorden heb kunnen schrijven voordat ik dat erin gooide!). Ik denk er al een tijdje over na om een blog te beginnen om mijn hardloopervaringen te delen, zowel de goede als de slechte, maar vooral: de echte. Dit wordt geen gelikte, ambitieuze lifestyleblog; ik zal geen mooie foto's van avocado-ontbijtjes of mijn beste trainingstips plaatsen. Dit wordt blaren, tranen, zwarte teennagels, rustdagen, 'per ongeluk' prosecco en schuurplekken... hopelijk niet allemaal tegelijk.
Vorig jaar ging ik kijken naar twee vrienden die meededen aan de marathon van Berlijn, en vanaf dat moment was ik verkocht. Omdat ik al een paar halve marathons had gelopen, besloot ik dat het tijd was voor een volgende stap. Maar zoals ik ben, bleef het niet bij één marathon. Ik besloot om in 2017 het equivalent van drie marathons te voltooien: twee halve (Newport en Cardiff) en twee hele (Brighton en Edinburgh). Ik heb vaak dagen dat ik me afvraag waarom ik me in godsnaam heb ingeschreven voor wat een behoorlijk zware uitdaging blijkt te zijn. Dit zette me aan het denken over wat het voor mij betekent om een 'echte' hardloper te zijn;
- Dat gevoel wanneer je een vreselijke dag hebt gehad en een rondje hardlopen in de buitenlucht alles beter maakt;
- Evenzo is er het gevoel van teleurstelling in jezelf op dagen dat je jezelf er niet toe kunt zetten om naar buiten te gaan, om jezelf vervolgens de volgende dag weer bij elkaar te moeten rapen en op het goede spoor te komen;
- De kameraadschap en steun die je krijgt van andere hardlopers, zowel in het echt als online. Ik ben lid geworden van een lokale hardloopclub en vind de @ukrunchat en @runr_uk communities op Twitter geweldig;
- De mentale toestand en innerlijke dialoog die je ervaart tijdens lange hardloopsessies; 4 uur in je eigen hoofd doorbrengen kan je echt veel over jezelf leren;
- Ik raak helemaal geobsedeerd door hardloopspullen; nieuwe hardloopschoenen, een nieuw horloge, nieuwe koptelefoons… De lijst gaat maar door. Als het ergens te koop is, heb ik het ongetwijfeld een korte tijd begeerd en ben ik uiteindelijk overstag gegaan en heb ik het gekocht.
- Een lichaam hebben dat er zowel beter als slechter uitziet dan je gewend bent; strakkere benen en armen versus zwarte teennagels, blaren op je voeten en schaafwonden op zo'n beetje alle plekken waar je ze maar kunt bedenken;
- De uitdaging om de juiste balans te vinden tussen zo gezond mogelijk eten en de behoefte om 'bij te tanken' en 'koolhydraten te laden' als excuus gebruiken om pizza te eten - dat heb ik nog niet helemaal onder de knie;
- Ik snap de terminologie en technieken in de hardloopwereld helemaal niet... mensen hebben het over tempotrainingen, heuveltrainingen, snelheidstrainingen, en daardoor krijg ik het gevoel dat ik iets anders zou moeten doen dan alleen mijn koptelefoon opzetten en gaan hardlopen;
- Ik probeer me niet te veel te focussen op tijden. Ik heb vrienden die een marathon in minder dan 4 uur lopen; mijn officiële eindtijd voor Brighton was 5:53:11. Het is soms moeilijk om jezelf niet naast anderen te zetten en het gevoel te hebben dat jouw race minder waard was omdat je een stukje hebt gewandeld en er 2 uur langer over hebt gedaan. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat 42,2 kilometer nog steeds 42,2 kilometer is, ongeacht hoe lang je erover hebt gedaan. Ik heb blogs gelezen van hardlopers die onder de 4 uur finishen en zeggen dat ze zich de mentale kracht die nodig is om bijna 6 uur achter elkaar te hardlopen, niet kunnen voorstellen. Ik denk dat langzamer hardlopen een heel andere uitdaging is, qua stress voor lichaam en geest.
- Dat gevoel van ongelooflijke trots wanneer je de finishlijn overschrijdt, ongeacht de afstand of tijd. Tijdens het grootste deel van de race in Brighton stond ik vol met tranen in mijn ogen, omdat ik gewoon niet kon geloven dat ik echt een marathon liep. Er is niets zo bevredigend als iets bereiken waarvan je nooit had gedacht dat het mogelijk zou zijn, en niets anders wat ik in mijn leven heb gedaan, kan dat gevoel evenaren.
Iedereen heeft zo zijn eigen kijk op hoe hardlopen hen heeft veranderd, wat ze het leukst en het minst leuk vinden, wat ze moeilijk vinden en wat ze absoluut geweldig vinden. Eén ding weet ik echter zeker: een 'echte' hardloper zijn heeft niets te maken met hoe ver, hoe snel of hoe vaak je loopt. Het gaat erom dingen te doen die je nooit voor mogelijk had gehouden, je grenzen te verleggen, nieuwe dingen over jezelf te leren en hopelijk onderweg deel uit te maken van een fantastische gemeenschap.
Nog 4 weken tot mijn volgende marathon, en komend weekend loop ik een halve marathon als onderdeel van mijn training. Ik houd jullie op de hoogte van hoe het gaat en deel wat meer over hoe ik hier ben gekomen. Volg me gerust op Twitter (@Sophie_Taylor87) voor details over mijn hardloopsessies, foto's van mijn puppy en talloze berichten over eten en drinken!
Volg mijn hardloopavontuur via mijn blog:
https://runningonprosecco.wordpress.com
Voorlopig laat ik jullie achter met een van mijn favoriete hardloopcitaten:
"Als je rent, ben je een hardloper. Het maakt niet uit hoe snel of hoe ver. Het maakt niet uit of het vandaag je eerste dag is of dat je al twintig jaar rent. Je hoeft geen examen af te leggen, geen vergunning te halen, geen lidmaatschapskaart te krijgen. Je rent gewoon."
Dank aan Sophie voor het delen van haar hardloopervaring en we kijken ernaar uit om haar vooruitgang te volgen!
Wil je een blog voor ons schrijven? Stuur ons dan een e-mail naar info@runr.co.uk en wie weet verschijnt jouw blog wel in de volgende editie!
#TeamRunner
