Wat nu?
Het is eigenlijk een simpele vraag. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het antwoord net zo makkelijk is. Toch is het een vraag die ik mezelf steeds weer stel sinds ik weer ben begonnen met hardlopen – niet dat ik mijn hardloopschoenen ooit helemaal aan de wilgen heb gehangen. Het is gewoon dat ik het nu weer net zo serieus neem als lang, lang voordat ik een grijze pluk in mijn haar had, die gelukkig met elke stap die ik over de achterafweggetjes van de Fens zet, minder wordt.
Fotocredit: Tim Smith
Toen ik mijn vrouw afgelopen zomer vertelde dat ik in 2017 serieus wilde meedoen aan GEAR, kun je haar best vergeven dat ze vroeg: 'Wat gaat er nu in hemelsnaam gebeuren?' Gelukkig wist ze dat ik niet van plan was om ons eerste huwelijksjaar onder invloed van drugs te laten eindigen. GEAR is een jaarlijkse 10 kilometerloop in King's Lynn, de stad waar ik werk, en een wedstrijd die ik sinds 2011 niet meer had gelopen.
Helaas wist ze al wat er zou volgen toen ik me eenmaal had aangemeld. Het betekende dat ik niet tevreden zou zijn met alleen maar de finish halen. Ik zou de volle 42 weken geobsedeerd zijn door GEAR, tot ik de finishlijn had bereikt. Dat is wat ik altijd al heb gedaan – ongeacht de hobby. Ik denk dat het maar goed is dat mijn interesse in GEAR zich uiteindelijk op mijn voeten richt in plaats van op mijn borsten.
Fotocredit: Ian Burt/Archant
Het was niet eens genoeg om in juli alleen maar met trainen te beginnen. Ik schakelde de hulp in van een oud-contact uit de journalistiek, de Britse duatleet Steven Barnes, om me te begeleiden – een man van 29 die GEAR nooit zou winnen. Het was bijna gênant hoe serieus het allemaal was geworden. Na diverse sms'jes, e-mails en trainingsschema's wenste 'Coach' waarschijnlijk dat hij nee had gezegd toen ik hem om een gunst vroeg. Toen de vragen over de volgende stappen bleven komen, was zijn antwoord dat ik mezelf harder moest pushen en een paar wedstrijden moest doen ter voorbereiding op GEAR.
Tijdens een Parkrun in maart herhaalde ik dezelfde prestatie als op een gedenkwaardige dag in West Winch in de jaren 90. En nee, ik ben niet weer begonnen met kusjesjagen op het schoolplein – dat wordt afgekeurd als je ouder bent dan 10. Mijn prestatie was dat ik voor het eerst in zo'n 20 jaar als eerste over de finish kwam bij een hardloopwedstrijd. Ik was zo blij dat ik wel een glijpartij op mijn knieën had kunnen maken.
De vraag 'wat nu?' bleef maar opkomen voor 'Coach' naarmate ik mezelf steeds meer pushte. Twaalf weken lang, zes dagen per week, had ik één hardloopdoel voor ogen in aanloop naar GEAR. En dat doel was om het te verpletteren. Het beheerste me volledig. Alles wat er tussendoor gebeurde, deed er nauwelijks toe. Een nieuw persoonlijk record van 18:16 op de 5 km waren slechts cijfers die betekenden dat ik, eh, goed op weg was naar GEAR.
Fotocredit: Ian Burt/Archant
De dag waar ik zo naartoe had gewerkt was eindelijk aangebroken: 30 april. En hoewel ik niet helemaal de top bereikte, voelde een 50e plaats met een nieuw persoonlijk record van 38:52 op de 10 km, in een stijl die mijn vaders danspasjes er vloeiend doet uitzien, best goed. De pijn was het helemaal waard toen ik me realiseerde dat de volgende vraag niet inhield dat ik bij de finishlijn zou instorten.
Toen ik eindelijk op adem was gekomen, drong het snel tot me door dat het allemaal voorbij was. Alles waar ik voor had getraind en waar ik mezelf zo druk om had gemaakt, was achter de rug. Nu was het tijd om het alleen te doen en te stoppen met Steven vragen te stellen – die ik ontzettend dankbaar ben. Keek ik uit naar een pauze? Jazeker. Ik was uitgeput. Maar omdat er geen definitief antwoord is op de vraag 'wat nu' als het om mijn hardlopen gaat, maakt het me toch een beetje bang.
Grijze gebieden liggen me niet goed sinds ik in 2014 een angstaanval heb gehad. Daarom begin ik na een week rust maandag (8 mei) weer met hardlopen. Ik kijk ernaar uit, vooral omdat het tot me doordrong dat ik niet weer was begonnen met hardlopen om sportieve roem te vergaren. Het ging me erom een uitlaatklep te vinden en wat controle terug te krijgen in een wereld waarin je vaak het gevoel hebt dat je die niet hebt. Het was allemaal een manier om met mijn leven om te gaan gedurende 42 levensveranderende weken, waarin de 'wat nu'-vragen die ik tijdens het hardlopen stelde, me hielpen om de andere, belangrijkere 'wat nu'-vragen die door mijn hoofd spookten, aan te pakken.
'Nu we getrouwd zijn, wat gebeurt er nu?' 'Ik verander van carrière, wat nu?' 'Zal ik wel passen op mijn werk? Zo niet, wat nu?' 'Nu mijn vrouw zwanger is, wat nu?' 'Een dierbare is ziek, wat nu?' 'Die dierbare is overleden, wat nu?' 'Mijn auto is weer kapot, wat nu?' Ik ben in staat geweest om al die zorgen het hoofd te bieden die me normaal gesproken volledig in paniek zouden brengen, omdat ik mijn hoofd leegmaakte telkens als ik ging hardlopen.
Zelfs als ik niet aan het hardlopen was, stelde het me in staat om mijn gedachten te richten op cijfers en tussentijden, zodat ik mezelf kon kalmeren als de dingen overweldigend werden. Het haalde de scherpe kantjes eraf en gaf me de juiste mentale ruimte om met mijn eigen angsten om te gaan, terwijl ik mijn vrouw ook beter kon steunen dan ik anders had gekund. Terwijl haar wereld en lichaam op zijn kop stonden, vonden de veranderingen bij mij alleen in mijn hoofd plaats – verschillen die ik pas oploste zodra ik mijn hardloopkleding aantrok. Onze zwangerschap was een geweldige, maar ook bizarre tijd. Zoals alle aanstaande vaders duurde het niet lang voordat ik me een passagier voelde – wat me vreemd genoeg weer naar het hardlopen dreef. Zodat ik zelf achter het stuur kon zitten.
Er is nu niet veel ruimte om na te denken over het ouderschap. We wachten gewoon op 3 juni en vragen ons af wanneer onze zoon geboren zal worden. De serieuze 'wat nu?'-vragen nemen de overhand, en terecht. Ze zijn veel belangrijker dan hardlopen. En toch maken ze me meer zorgen, omdat ik ze niet kan beheersen. Wat me juist zin geeft om te gaan hardlopen. Want als ik mijn hardloopschoenen aantrek, ben ik de enige die kan bepalen wat er voor me gebeurt – in tegenstelling tot de meeste dingen van de afgelopen acht maanden.
Voetbal is mijn eerste sportliefde, maar hardlopen komt daar steeds dichter bij in de buurt, hoewel het nog te vroeg is om te denken aan 'wat nu' en of ik de voetbalsport wel ga verruilen voor competitief hardlopen bij een club. Maar het zal wel gebeuren, want ik word er niet jonger op. Ik denk dat het allemaal afhangt van wat er gebeurt als onze zoon geboren wordt en er meer vragen opduiken - en natuurlijk ga ik de serieuze vragen niet bespreken. Zal ik de energie hebben om te hardlopen? Zal ik willen hardlopen? Misschien ga ik hardlopen en me meer richten op het plezier dan op de tijden? Op dat laatste zou ik niet rekenen.
Hoewel ik mezelf tot het uiterste wil drijven, is het vooral al het andere aan de sport dat me tegenwoordig aantrekt. De sfeer, de gemeenschapszin en het overweldigende gevoel van collectieve prestatie. Het is alles wat voetbal niet is. We hebben allemaal verschillende doelen als we de weg op gaan en dat stelt ons in staat om van elkaars successen te genieten. Ik geniet meer van de successen van mijn vrienden, collega's en een andere Steven die ik nu probeer te begeleiden met hetzelfde advies dat 'Coach' mij gaf, dan van mijn eigen successen. Zij zijn niet mijn rivalen. We rennen zij aan zij, alleen tegen onszelf.
Precies om die redenen geloof ik dat 'wat nu' niet het einde van mijn hardloopavontuur zal betekenen. Ik weet dat ik nooit de beste hardloper zal worden, maar ik zal nooit opgeven om mezelf te blijven verbeteren. 'Wat nu' kan altijd betekenen 'nog harder gaan', en ik ben verslaafd geraakt aan de pijn. Maar belangrijker nog, hoewel het leven ons steeds weer voor serieuze 'wat nu'-vragen stelt, weet ik in ieder geval dat ik op één vlak zonder al te veel zorgen antwoorden kan geven: elke keer dat ik ga hardlopen.
Blogbericht geschreven op 7 mei.
Wil je Gavins hardloopavontuur volgen? Volg hem dan hieronder:
Twitter: @GavinCaney
Instagram: (@gavin.caney)
