Waarom ik hardloop.
In januari 2014 besloot ik te gaan hardlopen, en dan vooral obstacle runs. Daarvoor had ik er totaal geen interesse in. Mijn conditie bestond uit lange sessies op de crosstrainer en wandelen op de loopband, voordat ik onder de douche ging in de sportschool. Ik voldeed aan de eis van 'sportschoollid'.
Tussen 2010 en 2014 gebeurde er echter veel dat mijn kijk op het leven veranderde en me aan het hardlopen bracht. 2010 begon geweldig: ik trouwde in maart en ging daarna op huwelijksreis. In juni 2010 werd bij mijn schoonmoeder non-Hodgkin-lymfoom vastgesteld. De daaropvolgende vier jaar brachten we door in en uit het ziekenhuis, terwijl ze 22 chemokuren en een beenmergtransplantatie onderging. In die periode overleed haar moeder tijdens een operatie, stierf mijn schoonvader aan een hartaanval en liep ons huis onder water, waardoor we alles verloren. Het was een zware tijd en je denkt vast: wat heeft dit met hardlopen te maken? Alles wat er gebeurde, inspireerde me om te gaan hardlopen en veranderde mijn leven.
Door een aanzienlijke tijd in het ziekenhuis door te brengen, besefte ik pas echt wat iemand met kanker doormaakt. De fysieke en mentale belasting van het lichaam door de behandelingen. Het verlies van fysieke activiteit, met spierverlies tot gevolg en het onvermogen om te lopen omdat je aan bed gekluisterd bent. En dan zijn er nog de financiële problemen doordat je niet kunt werken. Je kunt je bijvoorbeeld geen 10 pond per dag veroorloven om tv te kijken in het ziekenhuis, of je favoriete toiletartikelen of boeken te kopen. Je geld gaat op aan rekeningen, parkeerkosten en eten.
Ik ben begonnen met hardlopen omdat ik iets wilde betekenen voor mensen die dagelijks met kanker leven. Natuurlijk kan ik de ziekte niet genezen, maar ik wist dat er een manier moest zijn om de behandeltijd draaglijker te maken.
Mijn eerste doel was om genoeg geld in te zamelen voor 11 tv's en dvd-spelers voor de privékamers op de oncologieafdeling van het Northampton General Hospital. De kosten voor de patiënt bedroegen £10 per dag of £35 per week. Alleen al het zien van de tv's zorgde ervoor dat mijn man Lee en ik ons erover opwindden. Hoewel we zelf wel eens een tv het ziekenhuis in smokkelden, beseften we terdege dat dit geen oplossing was voor andere patiënten.
Om geld in te zamelen moest ik iets extreems doen. Ik schreef me in voor Tough Mudder. Het enige wat ik ervan wist, was dat het een hindernisloop was. Ik wist dat het zwaar was, want mijn broer had het een jaar eerder gedaan en was met hechtingen in zijn hand thuisgekomen. Toen ik het aan mensen vertelde, lachten ze me uit. Niemand dacht dat ik het zou kunnen en zei dat ook openlijk. De opmerkingen: "Je bent te netjes daarvoor, je bent te dun daarvoor, je bent niet sterk genoeg", enzovoort. Ik denk dat mensen me sponsorden puur omdat ze dachten dat ik gek was geworden, en niet omdat ze dachten dat ik het daadwerkelijk zou halen. Diep van binnen dacht ik er zelf ook niet aan, maar het irriteerde me dat mensen dachten dat ik het niet kon, waardoor ik juist nog vastberadener werd om het te doen.
Dus ik begon met hardlopen en krachttraining. In het begin was het bijna fataal, maar van januari 2014 tot juli 2014 werd ik er verliefd op. Ik werd verliefd op het fitter en sterker worden. Ik hield van dat gevoel van vooruitgang, waardoor ik besefte dat ik mijn lichaam nog verder kon pushen om geweldige dingen te bereiken. Opeens was ik een hardloper geworden en dat voelde fantastisch!
Toen de dag van Tough Mudder aanbrak en ik in het evenementendorp aankwam, dacht ik: wat ben ik in vredesnaam aan het doen? Hoewel ik innerlijk doodsbang was, moest ik mezelf eraan herinneren waarom ik daar was. Het ging niet om mij. Ik moest mijn angst voor de obstakels overwinnen. Ik moest mezelf er steeds aan herinneren, zelfs als ik wilde opgeven, dat de mensen voor wie ik rende bang waren of ze het wel zouden overleven. Vooral de waterhindernissen, met name de arctische klysma, waren slopend. Ik kreeg een paniekaanval door mijn angst voor diep water en ik heb gehuild, maar diep vanbinnen herinnerde ik me waarom ik rende en heb ik het toch gedaan.
Toen ik de finishlijn overschreed, was dat zonder twijfel de grootste prestatie van mijn leven. Ik wist dat de tv en dvd gekocht zouden worden om mensen op een kleine manier te helpen tijdens hun behandeling. Ik weet nog dat ik mijn schoonmoeder belde en dat ze zei dat ze trots op me was. Ik zei tegen haar dat ik tijdens het proces dacht: als jij de eindeloze chemokuren, injecties en het onvermogen om te lopen kunt doorstaan, dan heb ik geen excuus.
Sinds die dag ben ik blijven hardlopen en ben ik via het hardlopen geld blijven inzamelen. Nadat ik het geld voor de 11 tv's en dvd-spelers had ingezameld, inspireerde dat mijn man en mij om onze eigen stichting op te richten: The Lewis Foundation (www.thelewisfoundation.co.uk).
Elke vrijdagavond gaan we naar de plaatselijke oncologieafdeling en delen we gratis cadeautasjes uit aan volwassenen met kanker. We willen hen opvrolijken tijdens hun behandeling en ze iets leuks geven om naar uit te kijken. De cadeautasjes bevatten van alles, van draagbare radio's en tijdschriften tot verwenpakketten en knutselspullen. Het doel is om de fysieke, financiële en emotionele last te verlichten die wij zelf hebben ervaren en anderen hebben zien ervaren.
Het grootste deel van onze fondsenwerving voor deze pakketten gebeurt via hardlopen. Ik loop soms alleen, maar nu moedig ik mensen van alle niveaus in onze gemeenschap aan om mee te doen. Mijn hardloopactiviteiten hebben anderen geïnspireerd om te gaan hardlopen en zo maken ze een verschil voor anderen.
Mijn persoonlijke uitdaging dit jaar is om 1000 mijl te hardlopen om geld in te zamelen voor cadeaupakketten, omdat ik vind dat ik met hardlopen anderen kan helpen. Ik blijf anderen aanmoedigen en vragen om mee te doen aan andere hardloopwedstrijden die plaatsvinden.
Hardlopen heeft mijn leven veranderd. Het heeft me meer zelfvertrouwen gegeven, me laten inzien waartoe mijn lichaam echt in staat is en het is een manier om te ontstressen.
Zolang ik gezond genoeg ben om te hardlopen, zal ik dat blijven doen om anderen te helpen. Ik weet namelijk dat de mensen die ik wekelijks zie, het geweldig zouden vinden om zelf ook naar buiten te kunnen gaan.
Bedankt
Lotharingen
De Lewis Stichting
Het bieden van troost en geluk aan kankerpatiënten in Northampton.
Geregistreerd liefdadigheidsnummer: 1166405
