Wie ben ik? Weet je zeker dat je dat wilt weten? Dit verhaal is niet voor bangeriken…
Ik maak een grapje, ik wilde gewoon een dramatische toon aan de blog toevoegen en misschien herken je die wel uit een superheldenfilm. Maar nu ik je aandacht heb, laten we eens teruggaan in de tijd, naar eind 2013 – ik leg zo uit waarom…
Dit was het moment waarop ik de volgende stap in mijn sportcarrière zette. Meer dan tien jaar lang was ik actief geweest in de atletiek, voornamelijk in de spring- en sprintonderdelen, maar als je 24 bent, besef je al snel dat die droom om op het grote podium te staan niet uitkomt en dat je verder moet. Dat heb ik gedaan, en wat was dat een moeilijke overgang.
Ik stelde mezelf als doel om de Great North Run te lopen; "het is maar 21 kilometer, een fluitje van een cent", zei ik tegen mezelf. Na twee kilometer gaf ik het echter op. Het duurde maanden en een flinke schop onder mijn kont voordat ik me realiseerde dat hardlopen een kwestie van geduld is.
Leren hardlopen was een vaardigheid die ik grotendeels zelf moest aanleren. Techniek, tempo, kracht en concentratie, alles speelde een rol en het was absoluut niet eenvoudig, verre van dat. Kijk, als ik sprintte, ging het erom hoe snel ik van A naar B kon komen, hoe sneller hoe beter. Nu moest ik van A naar M (snap je de woordspeling?) en daar heelhuids aankomen.
Ik geef toe, ik ben in de val gelopen van hardloopmythes zoals: het is slecht voor je knieën, je kunt er je tenen mee breken, terwijl ik me volledig op snelheid concentreerde. Als ik geen 8 kilometer (5 mijl) met een gemiddelde van 7:30 minuten per kilometer (7:30 minuten) had gelopen, beschouwde ik dat als een mislukte training. Een hoop onzin, ik weet het, maar ik moest van een snelle loper of een 'anti-jogger' een langeafstandsloper worden en dit allemaal vanaf nul leren - en dat allemaal in vier maanden tijd.
Ik wist helemaal niets van uitrusting, schoenen, vaseline, hoe meer mensen het me vertelden of hoe meer ik online las, hoe banger ik werd en hoe meer ik me verloren voelde. Maar in plaats van het te ontwijken, nam ik het in me op, stelde ik vragen, keek ik video's, las ik recensies, kortom, ik maakte mezelf vertrouwd met de sport, ik moest ergens beginnen.
Op dat moment schreef ik me in voor de Great North 10k en de GNR van 2014. Ik was doodsbang, maar het was een uitdaging die ik al een tijdje wilde aangaan. Maandenlang trainde ik, tilde ik zware gewichten, rende ik lange afstanden, probeerde ik verschillende methoden uit en faalde ik, maar ik vond het geweldig. Ik vergeleek het met de trainingsmontage uit Rocky 4, alleen had ik geen sneeuw... of geschreeuw vanaf de top van een berg... maar het was een loodzware training!
Toen het moment daar was, lukte het me, en klokte ik met trots een tijd onder de twee uur… net aan. Mijn reis sindsdien is, zoals die van elke hardloper, een reis met ups en downs geweest. Mentale gevechten, fysieke littekens en het vermogen om mezelf tot het uiterste te drijven, hebben allemaal een rol gespeeld, maar ik vraag mezelf vaak af: "Waar zou ik zijn zonder hardlopen?"
En daarom neem ik jullie mee terug naar 2013. Ik ben er volledig van overtuigd dat dit het keerpunt was dat een positieve wending in mijn leven betekende. Zonder dat jaar had ik geen blog, had ik sommige van de geweldige mensen die ik nu ken niet ontmoet en was mijn gezondheid ongetwijfeld in twijfel getrokken.
Hardlopen is mijn manier om te ontsnappen aan de realiteit. Ik zal er nooit mee stoppen, ik zal er ruzie mee hebben, het haten, ervan houden, erom lachen, maar ik zal er altijd naar terugkeren.
