Na de halve marathon van Central Lancashire in een comfortabele tijd van 1:31 op 7 januari te hebben voltooid, nam ik mijn vrouw en dochter mee naar Gran Canaria als compensatie voor het feit dat zij thuisbleef terwijl ik naar Tokio ging! Ik bleef tijdens mijn reis doorwerken aan mijn snelheidstraining en genoot van het warme weer en de verandering van omgeving. Het was nu nog maar 6 weken tot de grote dag. Tijdens mijn laatste loop op Gran Canaria, na 5 kilometer van een 10 km-wedstrijd, voelde ik plotseling een enorme pijn in mijn kuit. Ik stopte, rekte me uit en probeerde het opnieuw, maar zonder succes. Ik moest 5 kilometer strompelend terug naar het hotel lopen, met pijn. Ik had nog nooit eerder problemen met mijn kuit gehad, dus ging ik naar de fysiotherapeut toen ik thuis was. Hij bevestigde dat het een verrekking was op de plek waar de kuitspier aan de achillespees vastzit. Ik moest het rust geven, maar zou over 10-14 dagen weer in orde zijn. Frustrerend, maar niet het einde van de wereld. En inderdaad, 10 dagen later liep ik weer. Ik doe het rustig aan om mijn conditie weer op te bouwen, maar ik heb geen pijn meer en ben niet echt conditie kwijtgeraakt. Ik had een of twee van mijn geplande LSR's gemist, maar ik had nog tijd om ze in te halen.
Op maandag 29 januari ging ik op pad voor een geplande hardloopronde van 25-30 kilometer. Ik voelde me goed en vertrok zonder pijntjes! Sommigen van jullie die dit lezen zullen mijn gezeur over knieën (Teamgroen) wel zat zijn en verwachten me bij een wedstrijd te zien met een opvallende kleur KT-tape! Voor de marathon van Parijs vorig jaar had ik allerlei knieproblemen, maar op de dag zelf viel alles samen! Hoe dan ook, op die eerdergenoemde langeafstandsrace voelde ik na ongeveer 14 kilometer een pijnscheut in mijn linkerknie. Ik ken die pijn! Het voelt vergelijkbaar met kiespijn, een scherpe, stekende pijn. Ik heb nog 13 kilometer doorgelopen tot ik thuis was en ben toen begonnen met het inmiddels bekende RICE-proces. De ironie is dat het normaal gesproken mijn rechterknie is, niet mijn linker!
De fysiotherapeut bevestigde het ITB-syndroom en een flinke patellapeesontsteking. Ik weet dat het normaal gesproken een paar weken, soms zelfs een paar maanden duurt voordat het geneest. Ik was er kapot van!
Ik heb het een week of zo later nog eens geprobeerd, maar de pijn was nog steeds verschrikkelijk. Ik had het gevoel dat mijn race in duigen lag. Als het om een lokale of zelfs nationale wedstrijd in het Verenigd Koninkrijk was gegaan (met uitzondering van VMLM misschien), had ik me teruggetrokken. Ik wist dat ik niet goed kon lopen en dat ik het risico liep op verdere blessures. Maar met de vluchten en het hotel al geboekt, en een prestigieuze wereldwedstrijd in een fantastische stad, wilde ik deze absoluut niet missen. Ik besloot pas weer te gaan hardlopen op de grote dag, 25 februari. Ik had slechts twee langeafstandswedstrijden gelopen, van 24 en 27 kilometer, en de laatste met een geblesseerde knie. De volgende twee weken heb ik mijn knie gemasseerd, geoefend en gestrekt. Ik heb alles geprobeerd, maar het deed nog steeds pijn, zelfs als ik alleen maar liep. Ik was er echt kapot van en mijn vrouw moest mijn slechte humeur zien te verduren!
Goed, genoeg negatief gezeur, laten we het over de leuke dingen hebben!
Ik vloog op 20 februari met mijn vriend Simon naar Tokio. We landden de volgende dag, op mijn verjaardag, na een reis van 17 uur. Dat gaf me een paar dagen om bij te komen van de vlucht, te acclimatiseren en wat bezienswaardigheden te bekijken. Japan is een ongelooflijk land. Zoveel hoogtepunten en culturele ervaringen, maar niets is te vergelijken met de Japanse toiletten. Ja, je leest het goed: je vliegt de halve wereld over en het enige wat ik kan zeggen is over toiletten! Wauw, misschien een nachtmerrie voor een loodgieter, maar naar het toilet gaan in het Verenigd Koninkrijk is sindsdien een stuk minder prettig! Ik zeg er verder niets over, zoek het maar op via Google!
Ik bezocht de expo op de eerste volledige dag om me te registreren en wat souvenirs te kopen. Het was niet zo goed als ik had verwacht, maar het gaf me zeker een kick en maakte het allemaal heel concreet.
De dag voor de wedstrijd deden Simon en ik mee aan de Internationale Vriendschapsloop met 2000 andere hardlopers. Dit zou mijn eerste hardloopwedstrijd in meer dan twee weken worden en de ultieme test voor hoe mijn knie het zou houden. Ik wist dat het op de grote dag op een gegeven moment problemen zou geven, het was alleen een kwestie van wanneer. Wat ik niet had verwacht tijdens de 4 kilometer lange vriendschapsloop, was dat de pijn al na een halve kilometer zou beginnen en steeds erger zou worden!
Die middag ging Simon naar een J-League voetbalwedstrijd, terwijl ik in een van de nationale parken mijn gedachten op een rijtje zette en mijn uitrusting in het hotel klaarmaakte. Ik was vastbesloten om te kruipen als het moest, maar hoopte dat de adrenaline en de sfeer me erdoorheen zouden helpen.
Racedag
Ik werd om 6 uur 's ochtends wakker, at zoals gewoonlijk havermout, een banaan en dronk koffie. Ik verbond mijn knie, trok mijn racepak aan en toen kwam mijn pronkstuk voor de wedstrijd: een roze onesie! Het was ijskoud in Tokio en een warm, wegwerpbaar kledingstuk was nodig. Ik zag er misschien uit als een Teletubbie, maar wat had ik het warm!
De sfeer voor de wedstrijd was ongelooflijk, zoiets had ik nog nooit meegemaakt. De organisatie verliep vlekkeloos en soepel. Ik zat in startvak B, vlak vooraan, gebaseerd op mijn verwachte eindtijd van 3:15:00 (vóór mijn blessure). De start was bij de overheidsgebouwen in Shinjuku, vlakbij mijn hotel, wat handig was. Hoge, neonverlichte wolkenkrabbers domineerden het landschap. Mijn knie was even vergeten, mijn grootste zorg was of mijn Garmin wel GPS-signaal zou ontvangen tussen de torens! Gelukkig lukte dat! Oef. Om 9:10 uur vertrokken 40.000 enthousiaste lopers! Ik liep mijn eerste grote wedstrijd en ik had een brede glimlach op mijn gezicht.
Langs de hele route was het publiek fenomenaal, luidruchtig en aanmoedigend. Naar schatting kwamen er 1,5 miljoen mensen kijken. Ter vergelijking: in Londen zijn dat er naar schatting 500.000. De lokale bevolking maakte dit extra bijzonder. Naast de fantastische route, die weliswaar een paar keerpunten met zich meebrengt, maar dat maakt eigenlijk niet uit. De combinatie van traditionele en moderne gebouwen is schitterend. Livemuziek en de mogelijkheid om de elitelopers na de keerpunten te zien, was bijzonder. Er waren voldoende verzorgingsposten en toiletten, en de organisatie was geweldig. De mate van organisatie was ongeëvenaard.
Vanaf het begin concentreerde ik me op mijn knie, in afwachting van iets. Vreemd genoeg gebeurde er niets! Geen pijn. Het moet de adrenaline zijn, dacht ik. Geweldig! Ik vergat het al snel helemaal en concentreerde me op mijn hardlooprondje. De eerste kilometer liep ik rustig, in ongeveer 8 minuten per kilometer, terwijl ik de drukte ontweek en naar mijn knie luisterde. Toen ik eenmaal geen pijn meer voelde, kon ik mijn ritme vinden en iets versnellen. Ik was niet van plan om snel te gaan, ik had door de blessures de conditie er niet voor en bovendien wilde ik gewoon van de ervaring genieten.
Desondanks vloog de race voorbij, er was zoveel te zien en te horen. Het was net een carnaval, een feestelijke sfeer. Ik kwam halverwege in 1:35. Ik was verrast, alles ging goed en ik voelde me nog steeds heel fris. Ik had dit niet verwacht en was er erg dankbaar voor. Toen, uit het niets, voelde ik rond de 22 kilometer (14 mijl) de pijn in mijn knie opkomen. Ik nam wat pijnstillers en naproxen bij een van de verzorgingsposten en ging verder. Ik wist dat de tweede helft nu echt een zware beproeving zou worden. De pijn werd met elke stap erger en het begon ook aan de rechterkant pijn te doen, omdat ik daar meer druk op moest zetten en mijn loopstijl moest aanpassen. Ondanks dit alles genoot ik ervan en was ik vastbesloten om niets de grote dag te laten verpesten. Ik had mijn verwachtingen voor de race al bijgesteld en eerlijk gezegd was ik dankbaar dat ik halverwege pijnvrij was gekomen, met een behoorlijk tempo al op zak. Bij kilometer 32 (20 mijl) had ik alleen nog pijn in mijn knie. De rest van mijn lichaam voelde goed en verrassend genoeg was het gebrek aan training in de laatste zes weken niet merkbaar. Misschien kwam dat doordat ik gedwongen was om het rustiger aan te doen. Ik bleef glimlachen en genoot van de unieke ervaring; er zit een ironie in het vertragen en alles in me opnemen waar ik blij om was... ik wilde niet dat deze race zou eindigen!
Na 10 kilometer kon ik niet wachten tot deze race voorbij was! Mijn knie gaf aan dat ik moest stoppen en de pijn was ondraaglijk. Ik strompelde over de finish in 3:48:50, mijn langzaamste marathon ooit. Maar dat maakte me eigenlijk niet uit. Ik voelde me zo bevoorrecht om deel uit te maken van dit hardloopfestival en was zo blij met die fantastische medaille. Tijd was niet belangrijk voor me, de herinneringen zullen een leven lang meegaan. Dit is een race die op mijn bucketlist stond en ik heb van elke seconde genoten. Als je de kans krijgt om in Tokio te racen, grijp die dan, je zult er geen spijt van krijgen!
We bleven tot 1 maart in Japan en bezochten nog meer fantastische steden. Het is een prachtig, fascinerend land met zoveel te bieden. Ik weet zeker dat ik terugkom.
Ik schrijf deze blog 8 dagen na de marathon en lopen doet nog steeds erg veel pijn. Het zal nog wel even duren voordat mijn knie hiervan hersteld is en helaas zal ik de komende 3-4 weken niet kunnen hardlopen... maar wat was het het waard!
--------------------------------------------------
Hartelijk dank aan Mike voor het delen van zijn ervaring met een van de World Marathon Majors. Tokio klonk als een fantastische ervaring en staat absoluut op mijn bucketlist!Als je je hardloopavontuur tijdens een van de World Marathon Majors (of een ander hardloopgerelateerd verhaal) met ons wilt delen, neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk.
Veel plezier met hardlopen.
Team Runr.
