Je hoeft er niet alleen voor te staan. Je hoeft deze gevoelens niet in je eentje te verwerken.
Bijna twintig jaar lang deed ik precies dat. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen martelaar van mijn psychische problemen – ik heb met mijn huisarts gesproken en antidepressiva gekregen die mijn stemming grotendeels stabiliseerden, maar op mijn man en ouders na, wist niemand dat er iets mis was. Ik had eigenlijk geen vrienden; en mijn broer en ik hebben geen hechte band, dus hij wist het ook niet. Kijk, als je worstelt met een depressie en/of angststoornis, breng je de meeste dagen door achter een masker van normaliteit. Voor iedereen die me ontmoette, was ik een vrolijk, zorgeloos persoon met altijd een glimlach op haar gezicht en een zelfspotvolle humor. Ik werd er zo goed in om mijn gevoelens te verbergen dat ik denk dat zelfs degenen die het wisten, vergaten dat er iets mis was, omdat er nooit over gepraat werd.
Ik denk dat mijn ouders en man dachten dat ik gewoon "een beetje down" was geweest of "in een dip zat" en dat ik er wel weer "uit was gekomen" of dat ik "me had herpakt". Ze begrepen niet dat depressie een psychische aandoening is en dat je er niet zomaar vanaf kunt komen. Psychische aandoeningen zijn nog steeds een term die omgeven is door een stigma; het is een taboeonderwerp waar mensen liever niet over praten uit angst dat ze voor gek, zwak of gevaarlijk worden aangezien – iemand om medelijden mee te hebben of bang voor te zijn.
Pas in mei van dit jaar vond ik eindelijk mijn perfecte familie. Ik had me aangemeld voor "Miles for Mind", een hardloopuitdaging om geld in te zamelen voor de geestelijke gezondheidsorganisatie Mind. Ik had beloofd om in een maand tijd 80 kilometer te rennen. Ik werd braaf lid van de Facebookgroep waar we onze hardlooprondjes konden delen en met anderen konden praten die ook meededen aan de uitdaging. Velen van hen worstelden zelf ook met psychische problemen of kenden iemand die daarmee te maken had.
Het gemeenschapsgevoel was geweldig. We feliciteerden elkaar met onze vooruitgang en leefden met elkaar mee als het moeilijk ging. We liepen meer kilometers dan nodig was, zodat degenen die het moeilijk hadden, ook hun doelen konden bereiken en hun welverdiende medailles konden ontvangen. Mentale gezondheid was hier geen taboeonderwerp; het was normaal om te praten over hoe je je voelde. Het was ontzagwekkend om aanmoediging en vriendelijke woorden te ontvangen van deze volslagen vreemden, van wie velen dezelfde strijd voerden. We vormden een team met één doel: zoveel mogelijk geld inzamelen voor Mind, om anderen zoals wij te helpen.
In de maand mei heb ik meer dan 160 kilometer afgelegd, 80 kilometer meer dan nodig was. Het werd voor mij veel belangrijker dat die extra kilometers werden gedoneerd aan iemand anders die met dezelfde uitdaging worstelde, dan de voldoening dat ik mijn eigen doel had bereikt.
We wilden deze geweldige gemeenschapszin die zich binnen de "Miles for Mind"-groep had ontwikkeld niet verliezen, en gelukkig richtte een van ons een vervolggroep op, "Team Jelly Baby", zodat we konden blijven groeien en anderen konden steunen. Deze groep en deze mensen, van wie de meesten ook de "Miles for Mind"-uitdaging hebben voltooid, vormen mijn mentale gezondheidsfamilie. Ik weet nu dat ik nooit meer alleen hoef te zijn met mijn demonen, mijn familie zal er voor me zijn.
Ik ben nu nog blijer, want er is aangekondigd dat er weer een soortgelijke uitdaging komt om geld in te zamelen voor Mind, en hopelijk kunnen we onze vrienden van de "Miles for Mind"-uitdaging weer ontmoeten.
Het wordt net een familiereünie, maar deze familie bestaat uit mensen zoals ik.
